Hotel 2

Manlief is al lang weer terug. Hij heeft leuke dagen gehad. Eindelijk weer een leuk project, met een lange looptijd en voldoende geld. In deze tijd is dat niet zo vanzelfsprekend, dus elke opdracht is fijn. En dit is ook nog eens een leuke opdracht.
Manlief vertelt er enthousiast over, bij thuiskomst. De ene na de de andere vakterm vliegt me om de oren, er is sprake van regelmatig een paar dagen naar wat andere landen. Ik vind het leuk om hem zo te zien. Ik wacht tot hij begint over wat daar mee samenhangt, een paar dagen weg zijn, open internet hebben, onbeperkt tv op je kamer, andere vrouwen met wie hij gaat samenwerken en die triggers kunnen zijn voor zijn verslaving.

Ik heb me zijn opmerking dat ik vaak te snel er over begin, goed in mijn oren geknoopt. Ik wacht een paar dagen. Ik merk frustratie bij mezelf, maar ik beheers mezelf. Ik wil hem die kans geven en hem dat ook op zijn manier laten doen.
Dat duurt zo'n twee dagen. Manlief is wat neerslachtig, stil en erg afwezig. Ik baal er van. Er komen in het weekend vrienden logeren en ik wil het voor die tijd uitgesproken hebben. Ik maak me geen zorgen, gek genoeg. Ik vertrouw erop dat het goed is gegaan. Maar het doet pijn dat hij er toch niet over begint, terwijl hij weet hoe belangrijk het voor mij is.

Als we even samen zijn, begin ik er toch over. Voorzichtig. Een beetje aftastend. Ik vertel hem dat ik al een paar dagen wacht op hem. Op zijn ervaring met het alleen van huis zijn met al die lastige prikkels om je heen. En dat ik er zo van baal dat hij er niet over begint. Manlief kaatst eerst een beetje de bal terug. Hij had het zo druk, er was geen tijd, er kwam steeds iets tussen. Dat is in mijn beleving niet waar, want hij had tijd genoeg om over dat project te vertellen.
Bovendien, als het goed gegaan is, dan hoeven we er toch niet zoveel woorden aan vuil te maken. Goed is goed. Het gaat meer om het open zijn. Delen met elkaar, zodat er weer vertrouwen opgebouwd wordt tussen ons en we weer een stevige basis met elkaar krijgen. Ik spreek mijn teleurstelling uit. Ik wil het niet opblazen, maar dat niet delen, dat hij niet ziet hoe belangrijk het voor mij is dat hij open is, dat doet zo'n pijn! In het verleden ging het op dat punt mis. Niet open zijn betekende dat hij p.orno keek en ontrouw was. Voor mij is het niet open zijn bedreigend. Waar zit je, waar ben je, wat is er?

Manlief zegt het moeilijk te vinden om erover te beginnen. Hij is zo enthousiast over zijn werk, dat hij er van baalt het weer over moeilijke issues te hebben. Dat bederft dan zijn plezier, zijn optimisme. Ik zeg hem dat als het goed is gegaan, dat toch juist een opsteker is, die juist aan zijn plezier toevoegt! Dit kan ik! Het is me gelukt! En dat kunnen we dan samen vieren!
Manlief snapt dat wel en zegt ermee te worstelen om open te kunnen zijn. Het is al een oud, veelbesproken thema tussen ons. Als het hier over gaat, word ik al snel ongeduldig, boos en kan ik weinig verdragen. Het gaat al jaren over dat open zijn en dat manlief dat zo graag wil. Maar verder dan dit punt komt hij niet. Terwijl ik wel steeds weer hoop heb. Nieuwe kansen zie die we dan ook bespreken en waarin manlief zich 1000x voorneemt om open te zijn. Maar het gebeurt niet!! In ieder geval niet vanuit zichzelf. Er moet vrijwel altijd actie van mij uitgaan. Ik word er zo moe van. Het put me uit. Ook vraag ik me steeds vaker af of dat er wel in zit. Dat open zijn, wat ik zo belangrijk vind. En of ik dat niet te veel wil en me er gewoon maar bij neer moet leggen dat dit is hoe hij is. Ik probeer dat, maar het maakt veel in me los. Verdriet, pijn, boosheid, wanhoop, rouw over wat is geweest en wat misschien niet meer komen gaat.

Een goede vriendin met wie ik dit bespreek vraagt zich af of het niet aan de antidepressiva ligt die manlief nog heeft. Dat hij meer in zijn eigen wereld zit en minder of niet aan mij denkt. Of zich in kan leven hoe het voor mij is, want dat mis ik ook zo vaak. Er gloort hoop in mij. Ja, denk ik, natuurlijk! Tegelijkertijd voel ik me leeg. Natuurlijk ligt het aan iets anders dan manlief zelf. Steeds heb ik weer hoop en steeds word ik teleurgesteld.
Ik ben boos op mezelf. Boos omdat ik zoveel eis van manlief, zo slecht tevreden kan zijn, zo moeilijk kan relativeren op dit gebied. Ik vind mezelf kinderachtig, ik vind dat ik op te veel slakken zout leg. Geen wonder dat hij niet open is. Ik kan amper blij zijn dat het goed gegaan is. Maar soms lijkt het wel of dat open zijn, of eerlijk zijn, belangrijker is dan me ontrouw zijn op s.eksueel gebied. Daar kan ik wel mee dealen op de één of andere manier. Maar dat schimmige, niet duidelijk zijn, niet open zijn, dat maakt me kapot. Het is een zeer langzaam helende wond, die steeds weer een beetje open rijt.

Hotel

Manlief heeft een klus voor zijn werk. Aan de andere kant van Nederland. Twee dagen is hij weg. Het is handiger om er te overnachten.
Dat wordt allemaal geregeld en hij heeft er zin in. Sinds hij weer helemaal terug is op zijn werk, na zijn depressie, heeft hij echt weer plezier in zijn werk. Dat is echt een opluchting! Manlief verheugt zich op het nieuwe project. En lekker een nachtje doorslapen, zonder de kids! :)

Ik houd mijn hart vast. Want, er komen vast weer heel veel prikkels op hem af. Zijn er vrouwen in het team? Hij is wel techneut, maar toch. Kan hij in het hotel op open internet? Welke zenders zitten er op zijn tv? Hoe zal dat gaan?
Ik kan dit soort gedachten nooit heel lang voor me houden en gooi het er dan ook al snel uit. Manlief lacht. Ik zat al te wachten zegt hij. Dat irriteert mij. Is hij afhankelijk van die vraag? Het is zijn probleem en hij wil weer vertrouwen opbouwen en hij weet dat dat onder andere gebeurt door te vertellen waar hij mee zit, tegenop ziet, maar óók, maatregelen nemen tegen verleiding en dat delen.
Hij zegt dat hij zelf de kans niet krijgt te vertellen wat hij doet, omdat ik hem altijd voor ben. Daar zit wel een kern van waarheid in. Maar ik laat me niet afschepen. Was hij het dan wel van plan, heeft hij erover nagedacht, hoe denkt hij er zelf over?

Manlief blijkt er wel over te hebben nagedacht, maar ziet het probleem niet zo. Hij heeft het druk, die dagen, een vol programma en hij verwacht dan ook als een blok in slaap te vallen aan het eind van de dag. Dat is fijn. Aan de ene kant. Aan de andere kant weet ik ook, dat manlief deze houding heel vaak heeft. Dat hij het probleem niet zo ziet. Denkt dat hij het wel aankan. Zich verder niet wapent. En dat dan ineens de verleiding daar is en hij minder bestand is dan hij denkt. Maar, moet ik ook toegeven, hij doet het super goed de afgelopen tijd, dus misschien is dit wel de nieuwe manlief. Ik vertrouw hem wel. Ik ben niet heel erg bezorgd, of wantrouwend. Wel ben ik voorzichtig en zal ik blij zijn als hij weer thuis is en het goed is gegaan....

En ik? Ik ben alleen thuis met twee kids en speel weer voor taxi. Naar school, naar de fysio, weer naar school, prinsesje in bad doen op school met allerlei kleutertjes om me heen, poffertjes eten met zoonlief, naar school voor de opening van het schooljaar, prinsesje gaat dan naar de buurvrouw en zoonlief ligt, met babyfoon al heerlijk te snurken.
En ' s nachts? Besluit prinsesje na zo'n intensieve dag een héle nacht door te slapen en ligt mama wakker...te wachten tot ze komt, na te denken over van alles en nog wat en is het weer veel te snel morgen!

Moestuin en babypraat

Al een tijdje geleden dat ik weer eens wat groens heb geplaatst op dit blog! Tijd voor groen, nu het nog kan in september!
We hebben dit jaar wat minder aan onze groentetuin gedaan, dan voorgaande jaren. Dat had vooral te maken met de komst van onze prinses, waardoor we andere bezigheden hadden! Toch hebben we onnoemelijk veel sla uit eigen tuin gegeten, veel pesto gemaakt en nu al zo'n 3x broccoli verorberd! Zelfs de courgette, die net als vorig jaar maar niet wilde produceren, heeft 3 courgettes voortgebracht! Waarvan één hele grote, die meestal niet erg lekker zijn, omdat ze wat doorgeschoten zijn. Maar...geen nood, het web bood uitkomst en ik maakte courgettekoekjes met zalm. Om je vingers bij op te eten! Als je daar ook zin in hebt, hier volgt het recept!

Courgettekoekjes met zalm

• courgette
• 1/2 bakje gerookte zalmblokjes (a 100 g)
• 2 eetlepels verse muntblaadjes, fijngesneden
• 100 g Griekse yoghurt
• 1 ei
• 75 g bloem
• 5 eetlepels olijfolie
  Rasp de courgette in grove slierten en dep ze droog met keukenpapier. Klop in een kom het ei los met de bloem en wat zout en peper. Snijd de zalmblokjes doormidden en schep ze met de courgette en driekwart van de munt door het beslag. Verhit de olijfolie in een grote koekenpan en schep er 6 bergjes van het courgettemengsel in. Druk de bergjes met de bolle kant van een lepel meteen plat en bak ze op hoog vuur in 4-6 minuten aan weerszijden goudbruin. Laat ze op keukenpapier uitlekken. Bak van de rest van het courgettemengsel nog 6 koekjes. Meng de yoghurt met de rest van de munt en breng deze dip op smaak met zout en peper. Meenemen: Doe de courgettekoekjes in een afsluitbaar blik met keukenpapier op de bodem.

   

  Echt heerlijk! 

   

  De aardbeien wilden dit jaar echt niet, ik denk toch dat ze te donker staan. Ze vermeerderen wel steeds, zodat ik een heleboel aardbeienplanten heb, maar aardbeien, hooguit 10 heb ik er gezien. De vierkante meterbakken die we via het gemeenteprocject kregen, zaten deze zomer vol met heerlijke kruiden, zoals rozemarijn, oregano, basilicum, die het helaas ook niet erg goed deed, botersla, krulsla, rucola, één of andere salade mix die zo pittig was dat wij hem niet opaten, maar er vrienden mee blij maakten.

  Er is zelfs een krop sla gestolen! Ik had hem op het oog voor het weekend, hij was zo mooi! Tot ik op zaterdagmorgen de gordijnen opentrok, naar mijn bakken keek en daar een kratertje in de grond ontdekte, waar eerst zo'n mooie, grote, malse krop sla had gestaan! Ik hoop maar dat hij is meegenomen door mensen die hem echt nodig hadden en dat ze ervan gesmuld hebben. Ik ben er nog goed afgekomen, verderop in de wijk zijn sommige bakken helemaal leeg geplunderd. 

  Afgelopen zaterdag heb ik de bakken vol gezaaid met andijvie, nog wat spinazie, eens kijken of dat lukt en winter veldsla. Ik ben blij dat er dan in de winter wel groen te zien is in de tuin. Want als ik iets naar vind om te zien, is alleen maar aarde. Zo troosteloos! Als ik nu in de tuin rondloop, geniet ik van al het moois wat er nog bloeit. We hebben een hopplant met prachtige bellen, de herfstanemonen bloeien volop, het zeeuws knoopje doet nog zijn best, de vlinderstruik is uitgebloeid, maar de lavatera gaat maar door. Ik word er altijd een beetje melancholiek van. De herfst en winter zijn zo niet mijn seizoenen! Vooral dat buiten alles afsterft vind ik zo naar! Ik geniet dan in het voorjaar weer extra, maar toch...

  Overigens valt er bij ons in de tuin al een dode te betreuren...één van onze kostbare steeneiken heeft de afgelopen winter niet overleeft. In combinatie met deze zomer heeft hij echt het loodje gelegd. Balen! We zitten behoorlijk ingebouwd en hadden twee prachtige steeneiken om de inkijk wat te verminderen. Die dingen zijn duur en als er dan na één jaar al eentje doodgaat, doet dat wel een beetje pijn. Maar goed, op naar volgend jaar. 

  
  

  Onze prinses had een onrustig weekend. Ze heeft waarschijnlijk koemelkallergie en krijgt daarvoor speciale voeding. Om te 'bewijzen' dat ze deze allergie ook echt heeft, moest ze dit weekend weer wat gewone flesvoeding door haar melk, provoceren heet dat, om te kijken of ze weer dezelfde klachten ontwikkelde als eerst. Natuurlijk dachten we bij elk huiltje en piepje, o nee, daar gaat ze weer. Maar toch maar doorgezet, want misschien had ze gewoon even haar dag niet. Gisteren ging het wonderbaarlijk goed, wel werd ze steeds meer gespannen en overstrekte ze zich behoorlijk. Hoe lang gaan we hier nog mee door, vroegen we ons af. Nog geen minuut later begon ze toch te spugen! Van top tot teen! Ze liep helemaal blauw aan en haalde amper adem. Daarna werd ze lijkbleek en bleef een tijdje gierend ademhalen. Echt heel erg sneu! En de beslissing was daarna wel duidelijk. We stoppen met provoceren, dit is niet even je dag niet hebben, dit is koemelkallergie. Dus donderdag naar het consultatiebureau, waar we een indicatie krijgen voor vergoeding van de voeding. Daar kan ik dan wel blij mee zijn, want de afgelopen 4 weken heeft onze prinses voor zo'n €500 weg gedronken....

  
  

  Zoonlief gaat sinds vorige week naar school! Tjonge, dan beland je ineens in het schoolsysteem. 's Morgens vroeg om 8.10 op de fiets, 12.00 weer op halen en twee keer in de week ook de middag weer naar school. Een waar taxibedrijf word je dan, als moeder. Hij vond het overigens prachtig, de school. Hij geniet van alles wat hij leert, weigert daar over te vertellen thuis, maar dat schijnt er bij te horen. In de klas is het de gewoonte 'ja juf' te zeggen als ze je naam opleest van de presentielijst. Zoonlief deed dat niet. De juf vertelde dat tegen mij. Hij had haar verteld dat hij dat nog niet kon en dat nog moest leren. Toen ik zoonlief er naar vroeg, antwoordde hij: de juf zei dat we op school zijn om te leren, nou, ik moet dat gewoon nog leren! Ik moest er wel om lachen. De volgende dag zei hij het keurig en zei daarna triomfantelijk: nu heb ik al iets geleerd! :)

Verleiding 2

Even een vervolg op het stukje van vorige week. Het maakt wel wat los, zo te zien in de reacties. Dank daarvoor, overigens, want ik vind reacties fijn en kan mezelf ook weer spiegelen over hoe mijn schrijfsels overkomen en daar weer op reageren.

Ik begrijp de reactie van Sannepan wel. Het doet pijn om zo behandeld te worden. Het maakt mij ook boos. Woedend zelfs. Ik vind het moeilijk om me niet te laten leiden door die boosheid, of om wraak te nemen in de vorm van hem afwijzen, afkeuren, negeren of kleineren. Daar worstel ik mee. Het is ergens ook onbegrijpelijk dat manlief hier last van heeft, zeker of juist in een kraamtijd. Ik kan me er ook niets bij voorstellen en had heel erg gehoopt dat het weg zou blijven. Het is ongelofelijk pijnlijk dat ik moet vechten om de eerste plaats. Hoe vaak manlief ook kan beweren dat ik die eerste plaats heb, juist door dat soort gebeurtenissen voel ik dat het op zulke momenten niet zo is. 

Maar zo kom ik ook op het punt van Zeeuwse Mama, dit probleem, wat manlief heeft, is door ons huwelijk een gedeeld probleem. Begrijp me goed, het gaat me dan niet om de verslaving of verleiding, maar om hoe daar mee om te gaan. Als ik ervoor kies om het te negeren, ontstaat er afstand, wat weer voor meer verleiding kan zorgen. Ik vind het lastig om mijn woorden hierin zorgvuldig te kiezen. Ik realiseer me dat lezers nu kunnen denken dat ík degene ben die manlief van zijn verslaving af moet helpen, in plaats van dat hij zijn eigen verantwoordelijkheid moet nemen. Zo bedoel ik het echt niet!! Maar als ik iets merk aan manlief, wat míj niet lekker zit, dan is het míjn verantwoordelijkheid om daar iets mee te doen, anders ga ik me laten leiden door wat ik daarover denk, zonder de waarheid te weten. En dan word ik alsmaar bozer. En killer. En ga ik hem negeren. En dat doet ons huwelijk geen goed! Sterker nog, dan ontstaat er alleen maar meer verwijdering.

Mijn doel is dus: openheid. Praten. Over alles. Over mijn gevoelens. Over zijn gevoelens. Mijn pijn. Zijn pijn. Mijn angst. Zijn angst. Mijn boosheid. Zijn frustratie. We proberen samen te bidden. Ik vind dat eng. Manlief niet. Ik vind het fijn als hij bidt. Als we ons gedragen weten in de armen van onze Vader.

Daarmee zijn de problemen niet weg. Er gaat geen zand over. We worstelen er mee, ieder op ons eigen vlak. Ik wil niet dat manlief zo naar vrouwen kijkt. Ik wil zeker niet dat er zo naar onze zoon of onze dochter gekeken wordt. Maar als ik realistisch ben, dan zie ik veel mannen met problemen rond dit gebied. Daar word ik bang van. Ik kruip echter niet in een hoekje, maar ga het aan. De uitdaging om dit monster ons huis uit te jagen. Om mijn man weer te leren kennen zoals hij echt is. En dat daar wat extra energie voor nodig is, dat zij zo. 

Ik vind het wel moeilijk om te kijken naar wat het mij doet, die verleiding van manlief. Door de reacties en ook door een gesprek met manlief en een vriendin kwam ik er weer achter dat ik snel in de hulpverlenersrol schiet. Dat voelt voor mij veilig, ik vind het lastig om het over mijn pijn te hebben. Ik ga er snel overheen, of aan voorbij, om maar niet te veel te voelen. Zo in het postnatale tijdperk durf ik dat ook niet zo goed aan. Niet te veel, niet te diep voelen, want ik ben ook bang voor die pijn. Ik mis manlief nog steeds wel. Eerder had ik een spontane, nieuwsgierige echtgenoot, die gek op me was en er echt voor me was. Nu lijken we het, op de problematiek na, alleen maar te kunnen hebben over huis tuin en keuken onderwerpen. Leuk voor even, maar niet echt duurzaam. Ik mis zijn aandacht voor mij. Ik mis het dat hij eerder om de meest gekke redenen bloemen voor me kocht en nu helemaal niet meer. Ik mis zijn inbreng. Zijn spontaniteit. Zijn humor. Ik mis het dat ík belangrijk voor hem ben, dat het nu lijkt of hij alleen met zichzelf en die verslaving bezig is. En dat als ik dit allemaal zeg, hij zich aangevallen voelt, want hij doet toch zo zijn best en het is nooit goed genoeg en wat wil ik nu eigenlijk? Andersom zal manlief ook wel zo zijn dingen hebben die hij aan mij mist. Hier staat alleen mijn verhaal.

Wat ik hiermee wil zeggen: we doen ons best! We gaan er samen voor en dat gaat niet over rozen. Maar we doen het wel samen! En dat daar wat reacties op komen, ik vind het fijn. Zo blijf ik scherp! Dank je wel daarvoor

Verleiding

En dan is ze daar ineens weer. De verleiding waar manlief zo'n last van heeft gehad. Zoveel last, dat hij er een verslaving aan overhield. Die verslaving heeft hij nu onder de knie, maar die lastige verleiding komt nog regelmatig om het hoekje van de deur kijken. In ons eigen huis notabene.
Deze keer in de vorm van een leuke jongedame die een paar keer ons huis kwam schoonmaken, in de weken na de bevalling. Ze is jong, blond, slank en gewoon mooi. Dat weet ik ook. Wat ik niet weet, maar wel haarfijn aanvoel, is wat het met manlief doet.
Ik voel het overal. Ik word een beetje misselijk, maar wijt dat aan te veel koekjes. Ik voel me wat onrustig, maar wijt dat aan de komst van deze jongedame. Ik maak immers liever zelf mijn huis schoon. Ik word chagrijnig op manlief, maar wijt dat aan zijn ongestructureerd zijn. Ik snauw tegen zoonlief, maar wijt dat aan de warmte.

En tenslotte, als ik alleen ben, gaat er een lichtje aan in mijn hoofd. Het zal toch niet waar zijn?
Als manlief later op de middag spreekt in de 'wij'vorm, als in, de jongedame en ik, kan ik het niet laten om er een scherpe opmerking over te maken. Het is eruit voor ik er erg in heb. Waar de jongedame bij is. 'Wij, zeg ik scherp, ik dacht dat jij en ik wij zijn???
Ik zie manlief kijken, een beetje betrapt, maar vooral beschaamd. Alsof er bij hem ook een lichtje gaat branden.
Later op de avond hebben we het erover. Ik vraag manlief er naar. Hij geeft toe. Ik baal dat hij er niet zelf over begint. Maar ben blij met de openheid die we hebben. Hij vindt het moeilijk. Mooie, jonge meisjes, weinig kleren in de hitte, weinig verhullend. Ik verbaas me over dat manlief niet doorheeft dat hij met haar flirt. Ik schaam me. Voor mijn eigen man. Ik wil dit niet. Ik vind het vreselijk. Afschuwelijk zelfs. Lastig ook. Jongedame is een leuk, spontaan, lief kind, die goed kan oppassen en ook nog kan schoonmaken! :) En ze is de dochter van goede vrienden. Ik schaam me dat mijn man hier last van heeft. Ik wil niet dat jongedame dit te weten komt. Haar ouders weten van de verslaving van manlief. Ik ben bang dat jongedame het geflirt merkt, natuurlijk merkt ze het, en dat de vriendschap op spel komt te staan. Ik ben boos, dat manlief dit op het spel zet.

Maar wacht eens even, doet hij dat? Oké, hij praat wat flirterig met haar. Maar verder? Als ik het rationeel bekijk, gebeurt er niets. Manlief zorgt ervoor dat hij niet alleen met haar is. We hebben er een open gesprek over. Dat hij zich óók schaamt. Dat hij dit niet wil. Dat hij gebeden heeft, dat hij er niet verder mee zou gaan, in zijn fantasie, of wat dan ook. En hij is er niet mee verder gegaan. Hij weet wat er op het spel staat en hij heeft er voor gekozen om het níet te doen. Dat is een overwinning!
Ik ben nog wat achterdochtig en wil mijn gevoelens niet meteen onder stoelen of banken steken. Het is mijn angst. Daar kom ik achter. Mijn angst dat het wéér mis zal gaan. Dat het kapot zal gaan tussen ons, tussen vrienden. We praten erover. Ook over mijn angst. Dat helpt.
Jongedame komt nog een keer. Stiekem houd ik manlief toch nog in de gaten. Hij houdt meer afstand, flirt niet en ik voel wat opluchting. Ik kan wat beter ademhalen. Nadien hebben we het er weer over. Manlief had nergens last van. Het is niet weg, o nee, maar hij had er geen last van. De verleiding was er niet.
God zij dank!

Voeding enzo

Daar ben ik dan weer...het is even geleden, maar ik had dan ook geldige redenen... :)
We genieten volop van onze prinses! Voortaan aangeduid als babylief. Dat maakt het wel zo makkelijk. Het gaat goed met ons.
Babylief is wat aan het rommelen met haar voeding, ze heeft waarschijnlijk een koemelkallergie, net als haar grote broer dat had. Gedoe met voedingen uitproberen, voordat je de écht goede voeding krijgt, wat je dan weer een rib uit het lijf kost. Ons lieve meisje eet nu voor hetzelfde bedrag waar we elke week boodschappen voor doen en dan voor 3 personen...op termijn krijgen we dat wel vergoed, maar nu komt dat voor onze rekening. Ik ben blij dat het lijkt te werken, anders was dat ook voor niets!
Ik ben blij dat ik geen borstvoeding ben gaan geven, hoewel ik niet zeker weet of ik dat veilig op het web kan zetten...ik ben toch een beetje beducht voor de borstvoedingsmaffia. Met zoonlief was het geen succes, ik had amper voeding, bleef maar kolven, voeden, bij voeden en zoonlief viel nog steeds af. Ook ik viel enorm veel af, terwijl ik in de zwangerschap maar een paar kilo was aangekomen. Na vier weken ben ik toen gestopt, tot grote opluchting van mezelf en van manlief!

Dit keer heb ik gekozen om geen borstvoeding te geven. Ik heb er echt niet van genoten bij zoonlief en ben ook niet overtuigd van dat borstvoeding van mij voor mijn kinderen het allerbeste zou zijn. Ik vond het wel lastig, want we leven duurzaam en bewust, vooral biologisch en proberen goed voor het milieu te zorgen. En dan ga je geen borstvoeding geven? Hoe tegenstrijdig kan dat zijn! Ik had mezelf op zeker moment ten doel gesteld: als ik minder dan 5 kilo aan kom, zoals de vorige keer, dan geef ik geen borstvoeding. Kom ik meer aan, dus heb ik meer reserve, want daar ging het me om, dan doe ik het wel. De dag van de bevalling was ik 4,5 kilo aangekomen. En geloof me, daar heb ik niets voor gelaten of voor gedaan.

Dus...geen borstvoeding. Bij zoonlief heb ik in het eerste uur na de bevalling echt niets gemerkt van hapbewegingen, zoeken naar de borst enzovoort. Zoonlief hapte niet goed, vond alles prima, zolang hij een beetje eten binnenkreeg, zo werkt het overigens nog steeds bij hem.
Maar nu met babylief was dat wel anders! Ook al was ze twee weken te vroeg en heel erg klein, mevrouw kwam zowat happend ter wereld! En bleef dat doen. Oei, daar had ik niet op gerekend! Lastig dat ik het vond! Toen ik hoorde dat ze heel klein was, net 5 pond en dat als ik borstvoeding wilde geven, we flink moesten bijvoeden én waarschijnlijk even in het ziekenhuis blijven, dacht ik: doe er maar een fles in! En dat doet ze goed. Ze viel maar een klein beetje af, in tegenstelling tot zoonlief en kwam dat binnen twee weken weer aan. En de rust! Geen gekolf, geen gedoe, geen pijn, geen stress...dat is het me allemaal wel waard!

Dat ik pas na een week last had van een heel klein beetje stuwing, geen lekkage, geen toeschietreflex, had ik al het vermoeden dat borstvoeding niet echt voor mij is weggelegd. Ook de kraamverzorgster en de verloskundige spraken dat vermoeden uit. Dat sterkt me dan wel weer. Want ik vind het eigenlijk lastiger dan ik had gedacht. Bij zoonlief heb ik het tenminste geprobeerd. Ontneem ik babylief nu iets? Doe ik hier wel goed aan? Als ik op de pakken babyvoeding kijk, word ik niet echt blij van alle toevoegingen en chemische frusteltjes. Niet dat ik weet wat er precies in borstvoeding ziet en in welke mate je eigen voedsel doorgegeven wordt. Maar toch. Nu babylief koemelkallergie lijkt te hebben, is flesvoeding wel heel fijn. Zelf een dieet volgen is voor mij geen optie met alle darmproblemen die ik al heb, zou dat te veel van mijn lijf vergen. Kortom, zeur niet, duw er een fles in en wees blij met je besluit!
Maar volgens manlief zou ik geen vrouw zijn als ik er géén dilemma van zou maken. En stiekem heeft hij daar wel een punt!

Weer terug!

Daar ben ik weer!
Twee heerlijk lange weken genoten van een vakantie in Engeland. Leuk huisje aan zee, lekker weer, mooie mensen, fantastische kastelen met tuinen, relaxen met manlief en zoonlief, kortom, het was geslaagd!

Zoonlief heeft genoten van de aandacht die hij kreeg....vandaag is hij aan het afkicken...ik ben daarom maar aan het bloggen geslagen...:) Hij is weer een stuk gegroeid. Nee, niet in de lengte en niet in de breedte, het blijft een klein mannetje met nog geen 14 kilo en net maatje 98, maar in de figuurlijke zin. Hij heeft heel wat angsten overwonnen. Zo durfde hij bijvoorbeeld voor geen goud naar een kasteel. Bij een vriendin had hij een filmpje gezien van ridders die met elkaar in gevecht waren en hij was als de dood dat dit hem ook zou overkomen. Maar wat schetst onze verbazing? Na heel wat gepraat, sjokte hij toch achter ons aan en aan het eind van de dag sloeg hij iedereen neer met zijn zwaard, in zijn riddershirt en had hij dikke teksten over zijn pijl en booggeschiet, wat hij fantastisch vond. Zo leuk om te zien!

Ik zei tegen hem dat ik het zo leuk vond dat hij zo enthousiast was. (wat moet een kind van nog geen 4 in vredesnaam met het woord enthousiast....) Ja, zei hij, dat komt door de Here God, daar ben ik zo enthousiast op!
Vanmorgen was hij ernstig teleurgesteld dat de zon niet scheen. Maar, zo bedacht hij, ik ga gewoon bidden of de zon gaat schijnen. Zo gezegd, zo gedaan. Kwartier later: de Here God is denk ik nog niet wakker, ik doe het nog een keer. Weer een kwartier later: kijk mam, de Here God is wakker geworden!! De zon schijnt!! Warempel. Je staat versteld van het geloof van je kind!

Met manlief gaat het heel goed. Ik heb ook genoten van deze vakantie en merkte heel goed het verschil met onze vakantie in oktober. Het was veel relaxter, minder beladen, meer open, meer samen. Dat is reden tot dankbaarheid! We hebben heel wat goede, zij het soms pijnlijke gesprekken gehad over onze relatie, over ons huwelijk, over onze verwachtingen, over onze seksualiteit. Heel kwetsbaar en ook heel eng. Maar wel weer samen. Dat maakt aan de ene kant verdrietig, het zijn altijd onderwerpen die ook zoveel pijn doen en waaraan zo'n schaduwrandje zit. Aan de andere kant is het heel hartverwarmend dat dit weer kan. Dat we ons durven te openen. Dat we de ander naar binnen durven te laten kijken. Toe durven te geven dat we het ook niet allemaal weten, de ander nodig hebben. We houden elkaar weer vast. Al is het anders vasthouden dan eerder. Maar het is goed.

En nu? Nu maken we ons op voor beeb nummer twee. Mijn buik is voor mijn doen spectaculair gegroeid in twee weken tijd, hoera, ik ben zelfs een kilo aangekomen! Hopen dat de gynaecoloog volgende week tevreden is, want die maakte zich de laatste keer een beetje zorgen over ons guppie. Het zou wel aan de erg kleine kant zijn. Nu was zoonlief ook niet erg groot, maar goed, met alle medicijnen enzo toch iets om in de gaten te houden.
We hebben er zin in! Spannend is het ook, maar ik heb er vooral zin in. Deze vakantie heeft me weer nieuwe energie gegeven om de laatste loodjes op mijn werk en mijn studie af te ronden en dat is fijn.
Deze week nog twee dagen en volgende week ook twee dagen en dan begint mijn verlof! In de eerste week van mijn verlof nog een presentatie voor mijn studie en dan hoop ik tien weken even helemaal niets van dit alles te hoeven, tot half september mijn studie weer begint.
Zoonlief hoopt van ganser harte dat de baby heel snel komt. Voor mij mag hij nog even blijven zitten. We zijn nog niet helemaal uit de naam en een geboortekaartje is nog helemaal een onontgonnen gebied. Verder heb ik de euvele moed om zelf een geboorteslinger te gaan maken...hoewel ik helemaal niet kan naaien en ernstige angst heb om mijn naaimachine te lijf te gaan. Manlief kan er beter mee overweg dan dat ik dat kan....
Maar eerst nog een dekentje afhaken waar ik al voor de kerst aan begonnen ben. Ik heb met mezelf afgesproken elke dag een tour rondom te haken, was mijn wol halverwege de vakantie op! En nergens in Engeland, zelfmaakknutselland bij uitstek, was gewone katoen te krijgen. Alleen wol! Daar heeft een zomerbaby dan weer niet zoveel aan. Dus nu heb ik wat in te halen! Ik ga gauw weer beginnen!