Loslaten voor gevorderden

In mijn vorige berichtje schreef ik dat ik manlief steeds meer loslaat. 

Inmiddels vraag ik me af of dat wel echt zo is. 

Ik dacht namelijk dat loslaten zou opleveren dat ik meer ruimte voor mezelf zou krijgen, dat ik minder met hem bezig zou zijn, of dat wat hij denkt en doet niet zoveel met mij zou doen als eerder. En dat is niet zo!! 

We blijven maar in een vicieuze cirkel zitten van boosheid en verwijten.

Zo aan de oppervlakte merkt niemand iets aan ons, we zijn aardig, beleefd en organiseren ons leven. Maar verder? Verder is er niks. Kil, dat is het. We komen niet nader tot elkaar. 

Gisteren vroeg ik me af: wat staat er nu eigenlijk tussen ons in? Waar gaat dit nog over? Gaat dit echt nog over dat gebeuren met die collega afgelopen november? Nee, in wezen niet. Dat is gebeurd en dat was heel erg vervelend. Wat het vooral aan het licht heeft gebracht, is dat manlief worstelt met zijn identiteit en daarom verkeerde keuzes maakt. Dat was geen nieuw thema, dat is al jarenlang een thema, voor hem en in ons huwelijk. Wat wel nieuw voor mij was, was dat manlief nog steeds zo'n moeite ermee heeft. Moeite met wie hij is, wat hij kan, wat hij waard is.

Er is in november iets in mij op slot gegaan. Ik kon er niet meer mee omgaan dat er binnen ons huwelijk nog steeds zoveel aan de hand is. Ik ben een groot stuk van mijn hoop en moed verloren. Het maakte me in eerste instantie heel boos en vechtlustig, inmiddels ben ik uitgeblust. Ik heb namelijk al jarenlang gestreden voor meer openheid tussen manlief en mij. Jaar op jaar heb ik mijn kwetsbaarheid laten zien, in therapie, maar ook daarbuiten. Ik heb er geen energie meer voor.

Ik zie nu ook wat het resultaat is als geen energie meer heb. Met manlief gebeurt eigenlijk precies hetzelfde. Soms voelt het alsof hij mijn gedrag kopieert. Dat klinkt heel negatief, maar ik bedoel het wel oprecht. Het gebeurt zo vaak, dat als ik in een positieve flow zit, manlief dat ook zit. Ben ik het overzicht kwijt, dan is manlief dat ook. 

Ik heb tot twee maanden geleden honderdduizend keer gezegd wat ik nodig heb. Wat er voor mij nodig is om het vertrouwen weer te herstellen. Tot nu toe zie ik daar nog steeds niets van. Manlief benoemt in de therapie steeds dat hij zo verandert. De therapeute zegt dan steeds tegen mij dat ik er niet voor opensta en dat het dan voor manlief wel erg moeilijk is om zich open te stellen en kwetsbaar te zijn. Waarop ik dan weer boos word, want daar gaan we weer, het ligt allemaal aan mij. En nee, ik weet dat ze het niet zo bedoeld, maar het voelt toch zo. Ik word er niet goed van! 

Tegelijkertijd weet ik dat mijn houding niet helpend is. Iemand die niet goed weet wie hij is, wat hij kan, wat hij waard is, kan het niet echt gebruiken dat hij iemand tegenover zich heeft die heel kritisch is. En dat ben ik wel. Het is zo verdraaid lastig om dat los te laten!! Kom ik bij de clou van mijn verhaal. Misschien moet ik mijn eigen gedrag meer loslaten. Minder kritisch, bitcherig, onbereikbaar zijn. In plaats van kijken naar wat ik allemaal los moet laten van hém, kan ik de komende tijd beter besteden aan wat ik moet loslaten om weer wat naar elkaar toe te groeien. Wish me luck!

Therapie

Wat vliegt de tijd toch! Zo schrijf ik een berichtje in maart en zo is het een maand verder! In mijn hoofd schrijf ik heel veel blogberichten, maar op de één of andere manier vind ik niet de rust om ervoor te gaan zitten en alles wat in mijn hoofd zit te structureren in een net berichtje. ;)


Maar goed. Vandaag dus wel.
Gisteren vroeg een vriendin aan mij: hoe gaat het nu tussen jou en manlief? Omdat het al een tijdje geleden was dat die vraag aan me gesteld was, dacht ik: ja, hoe gaat het eigenlijk? Ik merkte dat ik het lastig onder woorden kon brengen. Hoe gaat het nu met ons?
Zo zijn gangetje. Niks bijzonders. Geen grote veranderingen in positieve of negatieve zin. We leven een beetje als kennissen met elkaar. We praten over de kinderen, de tuin, de moestuin, het werk en dat is het wel zo'n beetje. Als we iets dieper gaan, dan stuiten we al snel op frictie waar we niet meer uitkomen. Dat is zo vervelend, dat we dat maar vermijden.


Ondertussen zit er natuurlijk wel een vulkaan aan emoties onder al dat geciviliseerde gekwetter van ons. Dat maakt dat we snel geïrriteerd zijn, dat we zo'n beetje ons eigen plan trekken en dat aan elkaar meedelen.
Manlief ervaart dit niet zo. In onze vorige therapiesessie vertelde hij dat hij vond dat de lucht wat opgeklaard was, dat we weer lol met elkaar hebben en met elkaar praten.
Dat manlief dat zei, zette me ook weer stil bij de verschillen tussen ons. Hij vindt het dus oké. Terwijl hij dat zegt, rijzen mijn haren al naar Mount Everest niveau. Hoe kan hij dat zeggen? Het gaat goed? Het gaat helemaal niet goed!!!! Maar ja, hij vindt dat wel echt zo. En dat mag ook. Ik word steeds beter in het loslaten en ik deed dat ook op dat moment. Oké, hij vindt het prima. Ik niet. Dat kan. Met dat ik het loslaat, komt ook de pijn. Hoe verdrietig is het, dat we op zo'n verschillend level zitten, dat de één het goed vindt gaan en de ander niet? En dat het zo onwijs moeilijk is om elkaar daarin te vinden? Dat doet heelheelheelheelheelveel pijn.


Ik ben een aantal keren alleen naar onze therapeute gegaan. Ik kon de aanwezigheid van manlief er gewoon even niet bij hebben. Ik was zo wantrouwend, dat ik steeds het gevoel had dat zij partij koos voor manlief en tegen mij was. Dat moest eerst uit de weg geruimd worden. Dat was een behoorlijke struggle, want ik ben behoorlijk vasthoudend en de therapeute ook.


Zij is ervan overtuigd dat manlief wil en kan veranderen. Ik niet.
Zij is ervan overtuigd dat alles wat te maken heeft met bedrog, onveiligheid, pijn, verdriet, bij mij in een vakje terecht komt dat dieper is dan de situatie op zich. En dat komt dan weer door een vervelend verleden. Daar ben ik ook wel van overtuigd, dat ik al beschadigd ben en daar nog meer in beschadigd word. Mijn wantrouwen op dit moment is zo diep, dat als zij dit tegen mij zegt, ik meteen boos word. Ik vind het namelijk onzin dat ze dat zo graag zo wil benoemen. Het voelt voor mij als het bagatelliseren van het hier en nu.
Het voelt alsof ze zegt: heel vervelend dat manlief je bedriegt, maar het valt allemaal wel mee, door jouw verleden neem je het allemaal wel wat zwaar op.
Ik wéét dat ze het niet zo bedoeld. Maar het vóélt wel zo!
Ik vind dat zij veel te veel aandacht aan mij besteedt (als we met z'n tweetjes komen hé!), waardoor ik het gevoel heb dat ík degene ben die moet veranderen en niet manlief.


Daar gingen onze gesprekken dus over. We zijn er heelhuids uitgekomen. De therapeute en ik.
Ze heeft me ervan kunnen overtuigen dat zij op geen enkele manier partij kiest, dat ze manlief hier zeker niet mee weg laat komen ook al ligt de focus soms wat meer op mij én dat het niet zo is dat het hier en nu gebagatelliseerd wordt door het in het groter geheel van mijn leven te plaatsen.
Ik snap nu dat het natuurlijk gaat over het hier en nu, maar om te kunnen helen aan de pijn die er is, is het ook nodig om te kijken naar wat er al was. Dat heb ik al heel vaak gedaan en ik baal ervan dat ik daar nu weer opnieuw mee geconfronteerd word. Maar het is wel nodig. Deze pijn en het verdriet over wat manlief heeft gedaan, is zo ontzettend diep, als ik daar niets mee doe, zal het alle groei blokkeren.


Ik leer manlief los te laten. Niet los laten in de zin van: zoek het maar uit, maar loslaten in de zin van: dit is jouw thema, ga jij er mee aan de slag, dan doe ik het met het mijne. Eerder probeerde ik ook zijn proces nog te regelen. Of hij wel goed aan het werk was, voldoende deed, niet deed enz. Nu probeer ik dat niet te doen. Probeer. Want wat is het lastig!

Echte helden

Vandaag werd op Groot Nieuws Radio het lied "Helden"gedraaid. Het lied is heel populair op deze radio. Geen wonder, want het zal veel mensen aanspreken, omdat het gaat over dat het soms niet gaat in het leven, maar dat je dan toch staande kunt blijven. In Gods kracht.

Op Groot Nieuws Radio was er een veiling voor dit lied. Het lied werd pas gespeeld als er €1000 binnen was. Uiteindelijk was er bijna €5000 opgehaald! 

Zullen we afspreken dat je, voor je dit lied luistert/kijkt, je ook een bedrag overmaakt, voor het voortbestaan van Groot Nieuws Radio?

Sms SAMEN 10 (voor 10 euro) of SAMEN 50 (voor 50 euro) naar het nummer 3669

Of maak je gift over naar IBAN rekening NL29RABO0319001008

Doen jullie mee?

Zelf word ik ontzettend vaak bemoedigd door Groot Nieuws Radio. Vooral de muziek, de liederen die ik hoor zijn zo vaak op mij van toepassing, dat ik God al heel vaak gedankt heb voor deze radio. Ik hoop echt dat ze het redden, dat ze nog meer radio kunnen maken!

Groot Nieuws Radio in nood!!!

Groot Nieuws Radio is in nood!!!





Dit christelijke radiostation wat 24/7 christelijke muziek en actualiteit uitzendt, komt dringend geld tekort.
Ik luister graag naar deze radio. Ze draaien fijne muziek, hebben interessante praatprogramma's (wij waren vorig jaar januari te gast in Café Grande...heeel interessant ;) en ik draag deze mensen een warm hart toe!


Deze week voeren ze actie, om hun station te redden. Doen jullie mee?


Kijk op:
http://www.grootnieuwsradio.nl/


En zie wat jij kunt doen!!


P.S. dit is geen reclame, dit is puur omdat ik deze mensen graag wil helpen en achter hun boodschap sta!!

Niemandsland

Iemand zei tegen mij: het lijkt wel alsof je in een soort niemandsland zit. Dat zinnetje is wel blijven hangen. Want zo voelt het ook. Niemandsland. Land dat van niemand is. In een oorlog was dat een stuk land waar niet op gevochten werd. Daar kon je komen zonder beschoten te worden.
In de Eerste Wereldoorlog is er zelfs tijdens Kerstmis een ontmoeting geweest tussen soldaten op het stuk niemandsland tussen de loopgraven, zonder dat er een schot gelost werd.

Voor mij voelt het alsof ik in een niemandsland ben, waar ik tussen emoties zit. Aan de ene kant ben ik, aan de andere kant is manlief. Tussen ons in is een kloof. Die kunnen we nu niet overbruggen. En om die te ontwijken, wijken we uit naar het niemandsland. Daar is heel weinig. We ontmoeten elkaar daar, maar meer dan vage kennissen zijn we niet.

Vorige week benoemde iemand het zo: Je hebt een aantal levels in je emoties en jij functioneert nu vooral op het eerste level, omdat alles wat daaronder zit, nu even te groot is. Dat is helemaal waar. Zo voelt het ook. Maar het voelt ook wat vulkanisch en dat voelt niet goed.
Want er is natuurlijk wel een heleboel emotie.

Zo ben ik boos. HEEL erg boos. Op manlief, op mezelf, op alles en iedereen. Ik ben boos op manlief, omdat hij mij zoveel pijn doet met zijn gedrag. Ik ben boos op mezelf, omdat ik me weer openstelde, maar zo teleurgesteld werd. Ik ben daar boos over, omdat ik het gevoel heb dat ik me beter had moeten beschermen (ik weet het: onmogelijk, maar toch ben ik boos ;). Ik ben boos op alles en iedereen omdat ik aan het eind van mijn latijn ben. Ik ben boos omdat het mooi weer is en ik er niet van kan genieten. Boos omdat ik me opgesloten voel in deze situatie.

Ik ben verdrietig. HEEL verdrietig. Soms denk ik dat mijn hart zal scheuren van verdriet. Verdriet om ons huwelijk, waar we al zo lang voor vechten. Verdriet dat de kinderen er last van hebben of misschien zullen krijgen. Verdriet dat ik niet de moeder ben die ik wil zijn. Verdriet dat ik mijn man niet kan bereiken. Verdriet om de gebrokenheid die door alles heen sijpelt. Altijd.

Ik ben bang. HEEL bang. Bang dat ons huwelijk het niet redt. Bang dat ik het niet red in ons huwelijk. Bang dat het nooit zal veranderen en dat ik hiermee zal moeten leven. Binnen of buiten ons huwelijk. Bang dat mijn leven voorbij glijdt, terwijl we 'alleen' maar met ons huwelijk bezig zijn. Ik ben bang dat ik instort. Dat ik niet meer kan werken, zorgen, huishouden. Ik ben bang dat ik niet meer kan liefhebben.

Geen wonder dat ik af en toe even naar dat niemandsland toe ga. Daar kan ik bedenken: God, U weet het. U bent er. Ik val niet uit Uw hand. U houdt mij vast. U bent er altijd. Nu en altijd.


https://www.youtube.com/watch?v=Gon3GL9l4P4

Roll To The Middle

                                                  Roll To The Middle"

We just had a World War III here in our kitchen
We both thought the meanest things
And then we both said them
We shot at each other till we lost amunition

This is how I know our love
This is when I feel it’s power
Here in the absence of it
This is my darkest hour
When both of us are hunkered down
And waiting for the truce

All the complicated wars
They end pretty simple
Here when the lights go down
We roll to the middle

No matter how my pride resists
No matter how this wall feels true
No matter how I can’t be sure
That you’re gonna roll in too
No matter what, no matter what
I’m going to reach for you

Loslaten

Afgelopen weekend staat zeker in de top 10 slechtste weekenden aller tijden.

Vrijdagavond hadden we vrienden op bezoek. Goede vrienden, met wie we van tevoren afgesproken het te gaan hebben over 'ons '. Ons huwelijk, de problematiek, waarin zij kunnen meekijken als vrienden en ook meebidden met ons. Fijn! Dacht ik. Steun, troost en bemoediging was eigenlijk waar ik op hoopte.

Wat gebeurde er? Eerst gebeurde er niets, het gesprek kwam moeizaam op gang met koetjes en kalfjes. Totdat ik de koe bij de horens vatte en zei: jullie zijn hier ook omdat het niet zo goed met ons gaat en daar wil ik het ook graag ook over hebben, voor de avond voorbij is. Het gesprek ging vervolgens vooral in op manlief. Wat er met hem aan de hand is, wat hem dwarszit, wat hij nodig heeft om te veranderen. Positief, zul je zeggen. Goede vrienden, zeggen anderen, want ze vragen door. Dat vond ik ook.
Manlief was open. Schokkend open. Hij vertelde dat hij eigenlijk niet kan liefhebben, dat hij niet weet hoe het moet, dat het hem niet lukt. Dat hij vastloopt, ook niet meer weet wat hij wil en wat hij kan. Hij wil wel kiezen voor mij, maar het lukt hem niet. AUW!!
Het meest bizarre in het gesprek vond ik, dat het wel leek alsof ik onzichtbaar was. Eerst probeerde ik mee te doen in het gesprek, maar het lukte niet. Ik werd steeds stiller en wist ook niet goed hoe ik dit om moest keren.

Bij het weggaan vroegen de vrienden aan manlief of hij niet weer depressief was, of hij wel goed sliep, dat hij er zo slecht uitzag. Ik stond er naast en kreeg een kus van hen. Doei en weg waren ze. Ik voelde me helemaal leeg. Het voelde alsof er voor manlief een warm bad klaar stond en voor mij een ice bucket. Ik wilde zeker niet dat ze manlief in het verdomhoekje zouden zetten, maar dat ze zoveel compassie met hem zouden hebben en dat ik zo onzichtbaar voor hen zou zijn, dat liet me heel verward achter.

In het weekend gebeurde er niets tussen ons. Ik was lamgeslagen, doodmoe, ik moest nadenken over hoe ik na zou denken zeg maar. Totaal futloos. Manlief zei niets. Niet over het gesprek van vrijdag. Niet over hemzelf, alleen wat huis-tuin-keuken-praat.
Ik dacht na, of deed een poging daartoe. En kwam erachter dat ik denk dat manlief wél weer depressief is. Hij heeft veel dezelfde kenmerken als eerder. Ik heb er ook over nagedacht of ik dat met hem zou bespreken. Ik heb besloten van niet. Ik ben er achter gekomen dat ik nog veel van onze oude patronen in stand hield. Zo ben ik altijd bezig met het 'oplossen' van issues in onze relatie. Het bespreekbaar maken, het aangaan van de uitdaging, regelen van wat dan ook. Ik heb er in deze situatie voor gekozen om dit niet meer te doen. Ik kán het niet meer. Ik kán niet meer zorgen dat het goed komt. Ik kán ons huwelijk niet meer redden. Wat ik wel kan, is het stuk van manlief loslaten en op mijn eigen grond gaan staan. En dat probeer ik. Het is o zo moeilijk, want wie mij een beetje kent, weet dat ik inmiddels op mijn handen zit en dat er stoom uit mijn oren komt, zo graag wil ik het weer 'regelen'. Maar ik kán het niet. Ik moet het loslaten, omwille van ons huwelijk. Manlief zal echt over de brug moeten komen met het inzicht krijgen in zijn problematiek, daaraan werken en dan weer bouwen aan het vertrouwen in ons huwelijk. Of niet. Of hij komt niet over de brug. Dat kán namelijk ook. Dat hij niet wil, niet kan, niet durft. Wat dan? Dat weet ik niet. Ook dat moet ik loslaten. Wat ik wel weet, is dat ik niet meer kan leven met leugens in ons huwelijk. Geen bedrog en verraad meer voor mij. Ook dat kán ik niet meer.

Ik laat los. Ik laat het niet stuk vallen. Het valt niet naar beneden. Ik doe mijn handen open en leg het in de handen van God. Daar probeer ik het te laten. Ik probéér het. Ik ben een leerling.