10000 redenen om te danken

Muizenplagen en opruiming

Sinds een paar maanden vernemen wij soms een kleine bezoeker op onze zolder. Nou ja, de bezoeker zelf zien we niet, hij of zij laat echter wel wat sporen achter. Of liever gezegd, uitwerpselen...na wat zeer dieronvriendelijke valletjes opgezet te hebben, hebben we toch een paar van deze bezoekers dodelijk weten te treffen. Wat zoonlief de opmerking ontlokte: hij doet het niet meer!
Maar omdat die vallen niet de daadwerkelijk oorzaak aanpakken, hebben wij onszelf maar aangepakt en met veel gezucht en gekreun afgelopen zaterdag de hele zolder ontruimd. Dan kom je nog eens wat tegen. Genoeg muizenmest om de tuin mee te bemesten...yek...smerig! Maar ook allerlei verloren gewaande, Marktplaatsachtige schatten. Want, anderhalf jaar niet gemist...dan kunnen we makkelijk zonder! Die muis moest eens weten wat hij veroorzaakt heeft, een blinkende zolder! Je kunt we op schaatsen, of een boterham van eten...

Zoonlief ontdekte onze trouwfoto's en omdat hij helemaal fan is van trouwen met zijn moeder, waarbij hij in een mooie jurk mag...:) moesten die natuurlijk bekeken worden.
Heftig vond ik het. Wat waren we nog jong, ruim 8 jaar geleden. En hoe gelukkig. En wat zijn we dat nu niet. Wat is er veel gebeurd. Mooie dingen, zoals zoonlief, pijnlijke dingen, zoals ontrouw, veel verdriet, machteloosheid. Ik vind het moeilijk om naar mijn trouwfoto's te kijken en te bedenken dat mijn man daar echt van me hield. Dat lijkt nu ter discussie te staan. Want, hij heeft immers gekozen voor een ander? Hoe waar was het toen? En ja, hij kiest nu weer voor mij, maar ook dat vind ik moeilijk te geloven. Ik kan er zo verdrietig van worden, dat hij voor me heeft gekozen, maar ook weer niet. En ik verlang er zo naar dat hij weer vol voor me gaat. Dat hij eens opruiming houdt in zijn  leven!

Ik heb het gevoel alsof manlief weer depressiever wordt. Hij praat bijna niet, slaapt weinig of onrustig, wil niet dieper op dingen ingaan, is rusteloos en kan zich moeilijk concentreren. Ook steekt meteen weer de angel van wantrouwen de kop op: zou hij weer achter internet zitten, of contact hebben met onze oude buurvrouw? Dit is namelijk hetzelfde gedrag. Een paar avonden lang zat hij achter de pc toen ik naar bed ging. Hij zei snel te komen en dat gebeurde ook wel, maar toch denk ik dan: dit kan wel een trigger zijn! Of het begin van! Ik vind dat zo moeilijk los te laten, bespreken met hem is al haast onmogelijk. Hij wordt meteen boos, soms bijna agressief dat ik hem zo durf te wantrouwen. En dan voel ik me weer rot, omdat ik dan denk: waarom vertrouw ik hem niet?
Hij is vorige week begonnen bij een nieuwe therapeut voor gedragstherapie. Hij kwam zeer ontevreden thuis, omdat deze dame niets voor hem deed, hij alles zelf moest doen. Ik was het wel met haar eens, maar dat heb ik maar niet gezegd, ik loop soms zo op eieren! Maar het typeert wel zijn houding. Alles en iedereen moet voor hem zorgen, hem opvangen en dan komt het goed. Nee, dus. Het zit bij hem vanbinnen!
Zoonlief was vandaag ziek en kon daardoor niet naar de kinderopvang. Manlief boodt aan om thuis te blijven, hij had geen afspraken op zijn werk en kon dat ook een andere dag doen. Als ik dan thuis kom, tref ik een man aan die helemaal onrustig is van een dag voor zijn zieke zoon zorgen. Dat is hem echt teveel. Ik vind dat heel heftig. Als dat al niet kan! Ik vind het ook heel moeilijk voor zoonlief. Het lijkt wel alsof alles om manlief draait, terwijl zoonlief nog zo klein is en ook nog ziek! Ik wil dan wel tegen hem schreeuwen: zorg gewoon voor hem!!! Zet jezelf aan de kant!!! Neem de kans, waag de sprong!!! Ik hoop zo dat hij het echt een keer gaat doen. Een keer!

Het is niet allemaal kommer en kwel mensen! Denk dat niet! Vanmorgen had het hier heerlijk gevroren en onderweg naar mijn werk met de Opwekking op Groot Nieuws Radio heb ik genoten van de natuur en de aanwezigheid van God in álles!

Bezuinigingen

Ach ja, laat ik er ook nog een blogje aan wijden...alles en iedereen staat er bol van. Ik zie inmiddels door de bomen het bos niet meer. Maar dat het een stuk krapper gaat worden, daar ben ik van overtuigd. Als tweeverdieners gaan wij behoorlijk wat inleveren. Wat ik dan zo flauw vindt, is dat als ik al de veranderingen bij elkaar optel, we dat financieel net kunnen trekken, maar dat er dan geen ruimte meer overblijft om te sparen, hypotheek verder af te lossen, sparen voor zoonlief voor later, auto onderhoud, goede doelen, investeren in duurzaam wonen, hobby's, sporten, ontspanning enz. Tja zult u denken, er zijn al zoveel mensen die zo leven en wat is belangrijk? Dat vraag ik me ook af. De afgelopen jaren zijn wij goed naar ons bestedingspatroon gaan kijken en in het kader van meer verantwoord leven hebben we heel veel keuzes gemaakt die er voor zorgden dat we relatief veel sparen en relatief sober leven. Relatief, want we zijn wél drie weken in een ander werelddeel geweest met niets anders dan ontspanning op het programma. Verder leven we grotendeels biologisch, maar door goed te kijken wat we precies nodig hebben, is dat niet vreselijk duur. We letten enorm op electra en water gebruik en liggen daardoor ver onder het landelijk gemiddelde voor een gezin van 3 personen. Ik draai maar zo'n 3 keer in de week een was bijvoorbeeld, we hebben energiezuinige apparatuur, zoveel mogelijk spaarlampen en met koken en bakken zijn we creatief in gebruik. We hebben weinig abonnementen en geen televisie, als we kijken, doen we dat via internet. Kortom....we hebben al enorm bezuinigd en ja...daardoor konden we heel veel sparen en dat heeft ons een boel opgeleverd. Dat spaardeel moeten we nu dus in gaan leveren aan bezuinigingen van een overheid die zegt dat dat geen geld gaat opleveren voor onze staatsschuld en leningen aan bijv. Griekenland. (lees: daar komen nog meer bezuinigingen over...)
Misschien komt er nu een betere verdeling tussen draagkracht en draaglast en daar ben ik absoluut voor, maar waar houdt het op? Straks wordt het nog aantrekkelijk voor mij om te stoppen met werken, omdat ons dat geld oplevert! En als er meer mensen zo denken, hoe gaat het dan met de maatschappij, de vergrijzing, de investering in onze jongeren? Ben ik zo pessimistisch? Ik vind het prima om wat meer te betalen, ik vind het alleen jammer dat ik daardoor niet meer kan sparen voor onze toekomst, voor die van zoonlief en voor ons. Want als ik het allemaal mag geloven, betaal ik nu ook veel te veel aan mijn pensioen! Daar moet ik dan zelf voor zorgen, maar weet iemand hoe?!
Geen zorgen voor de dag van morgen, iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. En zo is het maar net. Kijk naar de leliën op het veld! Ik hoorde pas een prachtige uitleg hiervan. Hij kwam van iemand die bezig was met een neurologische opleiding. Ze zei: als mensen gestresst zijn en we laten ze kijken naar een afbeelding van een bloem, of van de natuur, dan zie je aan de hersenactiviteit dat het rustiger wordt. Is het niet mooi? Een wetenschappelijk bewijs van zo'n mooie levensles van onze God? Kijk naar de leliën op het veld.

Intussen ben ik druk met het gezellig maken in huis. Ik vind het een sport om dat te doen met spullen die ik al heb bijv. een ander verfje te geven. Zo heeft manlief wat steigerhouten planken in de woonkamer gezet en gaat daar nog wat haken aan bevestigen. Daar kan ik dan straks wat kerst spulletjes op kwijt en voor nu ga ik wat letters sjabloneren op het hout. Ook heb ik een raamhanger in de verf gezet, hij hing voor onze voordeur, maar was in zwart, dus niet echt zichtbaar.
Zoonlief doet gezellig mee. Heerlijk zo'n wijsneus om je heen. Vanmorgen vroeg hij: mam, waar is mijn pistolenwater eigenlijk? HUH? Ja, je weet wel, die oranje pistolenwater! Oooh, je bedoelt.,,juist ja, een echt doordenkertje!
Zo zei hij vanmiddag tegen manlief die een stukje brood van zoonlief opat: je moet het nu terugslikken hoor, dat is niet eerlijk!
Ontroerend ook de trouw van zo'n jochie. In onze omgeving hebben we een aantal ernstig zieken en hij bidt trouw elke maaltijd voor ze. Vanavond las ik de geschiedenis van Bartimeüs aan hem voor, die van blind ziende werd gemaakt door Jezus. Dat heet toch een wonder, zei zoonlief. Oooh, dan worden die en die ook weer beter, dan doetie gewoon even een wonder!
Worden als een kind! Geloven als een kind! Ook dat is een wonder!

50!!!!

Nee...ik ben nog lang geen vijftig...dat duurt nog even. Maar ik zag wel dat ik al mijn vijftigste blogbericht heb geplaatst en dat in een half jaar tijd! Dat is toch even het gedenken waard! :)

De tijd vliegt voorbij! Ook sinds vorige week. Schreef ik dat het afgelopen weekend vrouwenconferentie was en ik daar ook bij was, is het nu al weer dinsdag!
De conferentie was heel erg goed. Met 600 vrouwen naar lezingen geluisterd, gebeden, elkaar bemoedigd, gezongen, theater gezien, lol gehad, kortom, fantastisch. Gert Hutten en Jeannette Westerkamp gaven lezingen over het thema: Geef mij inzicht. Vorig jaar was het thema: Wordt vernieuwd en dit was een soort vervolg hierop.

Tja, hoe breng ik zo'n conferentie over? Niet. Dat gaat me niet lukken! Ik vond het wel heel confronterend om weer te leren dat God dóór mij werkt en niet vóór mij. Dat ik heel vaak wel inzicht heb, maar het niet benut en wel blijf wachten op Gods antwoord. Terwijl ik diep vanbinnen dan wel een soort vaag vermoeden heb welke kant ik op moet. Maar dat is vaak niet het antwoord wat ik wil...als ik eerlijk ben... Meestal verlang ik toch dat God antwoord geeft op mijn manier! En als hij dat dan doet, door mij in te fluisteren, sta ik erover heen te tetteren..
Van Jeannette leerde ik: de Heer is hier. Overal waar je komt, overal waar je bent, of je je nu angstig voelt, of happy, zeg maar : de Heer is hier. Hij is namelijk altijd bij ons! En er concreet mee bezig zijn, intensiveert ook het leven met Hem. De Heer is hier.

Dat heb ik ook wel nodig. Vorige week leefde ik denk ik nog op de adrenaline van de reis en de aanstaande conferentie. Nu lijkt het kaarsje een beetje uitgegaan. Ik ben moe, kribbig en zit mezelf in de weg. En manlief moet het nog vaker ontberen, ik heb het gevoel dat hij momenteel niets goed kan doen.
Hoe hard ik ook probeer te denken: kijk eens wat hij allemaal doet en hoe gezellig hij bijv. met zoonlief speelt, het helpt geen zier.
Vanmorgen was ik bij mijn coach en die weet mij altijd goed te raken. Ze had het over onvervuld verlangen. Heb ik het al eerder over gehad. Dat dat ziek maakt enzo. Staat ook in de Bijbel. Jaja. Dat weet ik wel. Ik verlang er zó naar dat manlief eens onbaatzuchtig naar mij luistert. Niet steeds over zichzelf begint, ook als het over mijn moeiten gaat. En dat gebeurt wel steeds. Ik blijf maar het gevoel houden dat ik voor hem moet zorgen, dat is niet alleen een gevoel, het is ook praktijk.
Hij wil graag dat ik altijd vrolijk ben, zijn stemmingen opvang, stabiel ben, structuur aanbreng en wat dies meer zij! En dat ben ik niet! Ik ben een vrouw!! Zijn vrouw!! En hij mag wel eens volwassen worden! En hoe hard hij ook echt zijn best doet...dit lijkt maar geen bodem te krijgen.

En het is nu mijn struggle om die verwachting los te laten en ruimte voor mezelf te nemen in plaats van te blijven hopen en zorgen...daar kan ik wel wat steun bij gebruiken!

Oud wit en 24 homes

http://24homes.blogspot.nl/2012/10/cadeautjes-van-oud-wit-nieuwe-webshop.html

Klik naar deze link als je ook van 24homes en brocante enzo houdt!! Ik wel!! Al eerder plaatste ik een berichtje over 24homes, enthousiaste meiden met hun hart en hun stijl op de goede plaats! Sinds kort hebben ze ook een te leuke webwinkel en bovendien geeft Claire ook nog eens woontips op Groot Nieuws Radio, elke dinsdagmorgen. Luisteren dus, zo kom je aan leuke woonweetjes!

Het gewone leven

En dan is het al weer donderdag! Onze reis lijkt al weer lang geleden en het gewone leven neemt ons weer in beslag. En dat is ook wel weer fijn. Het is goed om weer terug te zijn.

In de vakantie denk ik vaak na over wat er speelt in mijn leven en wat ik verder wil. Dit keer heb ik me als doel gesteld om me de komende tijd meer op ons gezin te richten. Wat ik het afgelopen jaar heb geleerd is dat ik te veel met andere mensen bezig ben geweest, waardoor ik mezelf en mijn gezin wel eens uit het oog verloor. Dat merkte ik vooral doordat ik langzaam maar zeker steeds meer energie verloor en uitgeput raakte. Nu ik steeds vaker, ook door de therapie, stilsta bij wat ik wil, kan en nodig heb, zie ik steeds scherper wat bij mij belangrijk is. Mijn geloof en mijn gezin. Mijn geloof heeft het laatste jaar op een behoorlijk laag pitje gestaan. Ik was zo uitgeput dat er heel veel langs me heen ging. Ik werd niet meer geraakt door de preek, door wat ik las. Vaak wel door muziek of Groot Nieuws Radio. Maar verder voelde ik me heel vlak. Nu merk ik dat er weer wat ruimte komt. Wat meer energie. En dat wil ik wel goed gebruiken!

Naast dit doel heb ik besloten om mezelf beter te verzorgen. Voor mensen die mij 'live' kennen, zal dat een beetje gek doel zijn. Maar ik ben nogal een knieperd, niet voor niets opgegroeid in het Zeeuwse. Echt leuke dingen voor mezelf schieten er vaak bij in. Niet alleen omdat het geld kost, maar vooral omdat ik het mezelf niet waard vind. En dan kan ik wel met jaloezie kijken naar vrouwen die dat wel doen. Dus, nieuw doel, ik ga dat ook doen. Met nog steeds als doel om zo duurzaam mogelijk te leven!

Morgen ga ik naar een vrouwenconferentie. Een beetje onverwacht, want ik had me te laat ingeschreven. Maar op de valreep was er nog plaats. Het thema is: geef mij inzicht.
Nou, daar kan ik wel wat van gebruiken! :) ik heb er zin in. Jullie horen het nog!

Back in town!

Hallo, daar ben ik weer! Drie weken op reis geweest met manlief en zoon. Heerlijk! Terwijl hier de herfst intrad, vierden wij de lente in een land ver onder de evenaar! Gek om nu weer terug te zijn en te zien dat de bomen hun blad verliezen en alle planten verkleuren. Op de één of andere manier had ik dat niet zo ingecalculeerd. Maar goed, de vakantie is voorbij!
Het waren mooie weken, met z'n drietjes! Ook pittig, want het was wel anders dan andere jaren. Er lag nu veel meer tussen ons in en waar we meestal in een vakantie dichterbij elkaar kwamen, was dat nu niet vanzelfsprekend. We waren wel een echt team, manlief reed vooral veel in de auto en ik zorgde voor zoonlief en de route. Hoe burgerlijk, maar effectief! :) Ik vond het wel super om te merken dat manlief meer initiatief nam en aan het regelen sloeg. Daar had ik me wel een een beetje zorgen over gemaakt, maar hij was eigenlijk behoorlijk ontspannen, gezien de afgelopen tijd. En dat is een zegen! Toch merk ik dat hij diepere gesprekken lastig vindt en ook wat uit de weg gaat. Ik mis dan wel het echte contact. Overdag hadden we leuke programma's en reisden veel, maar de avonden worden wel lang als je weinig te bespreken hebt, zoonlief op bed ligt en manlief liever geen 'zware' gesprekken aangaat. Maar goed, we hebben genoeg zware kost te verwerken gehad de afgelopen tijd, dus ontspanning is ook op zijn plaats!

Nu weer terug naar de realiteit! Manlief gaat vanaf deze week weer elke dag werken en ik start een studie van in totaal twee jaar. Dat wordt wel wennen! Eén middag en avond in de twee weken naar school, werken, huwelijkstherapie, moeder zijn...daar zal het de komende tijd vooral over gaan, denk ik!

Ik zag dat ik er een nieuwe volger bij heb, welkom! Ik blijf het bijzonder vinden om zo via blogs mee te kunnen kijken in de levens van anderen! En zo vind ik het ook bijzonder dat mensen dat bij mij doen!