Van alles en nog wat

En dan is het zomaar bijna twee maanden geleden dat ik blogde! Wat gaat de tijd snel!
De weken vliegen voorbij en het wordt alweer voorjaar!! Mijn favoriete tijd van het jaar, wat is het genieten hé, dat weer van vorige week!
Ik heb heerlijk in de tuin gewerkt, ik was wat laat met tomaten zaaien, maar nu staat het dan allemaal in de vensterbanken. Ik heb besloten alleen tomaten voor te zaaien en de andere groenten, zoals courgette of pompoen, te kopen. Ik heb het een paar jaar gedaan, maar het gaf zo weinig resultaat, dat ik het nu gewoon ga kopen. Spinazie, sla en broccoli doe ik wel zelf, maar zaai ik niet voor.

Ik was ook druk met mijn studie. Vorige week heb ik mijn portfolio ingeleverd en volgende week heb ik mijn eindpresentatie!! Heerlijk dat het dan afgerond is, hoewel het ook wel weer kaal zal zijn zonder! Wat ga ik dan doen? Heel veel bloggen denk ik. :)

Voor Kostbaar Vaatwerk deed ik een getuigenis op de contactdag, was ik druk met andere dingen voor deze stichting.

Manlief was voor zijn werk een week in het buitenland. Ik stond er dus alleen voor met de kids. Dat was een drukke, maar goede week. Het was heerlijk weer en ik had allerlei leuke dingen ingepland, zodat we veel buiten waren.
Ik vond het ook spannend. Manlief een week weg, in een hotel in een grote wereldstad vol verleiding.  Van te voren heb ik die spanning ook gedeeld. Manlief was er niet gespannen onder, hij durfde het wel aan, hij had het druk genoeg met werk om 's avonds moe in bed te belanden en direct te gaan slapen, omdat er de volgende morgen weer een drukke dag wachtte.
Manlief kwam terug, maar heeft niet verteld hoe het is gegaan. Ik denk dat het goed is gegaan, aan zijn reacties te merken, maar zeker weten doe ik het niet. De vorige keer dat manlief in het buitenland was, verliep het achteraf hetzelfde. Later heb ik hem gezegd dat ik dat heel vervelend vind. Als ik ernaar vraag, voelt hij zich vaak gecontroleerd, terwijl hij dan een goede week heeft gehad en niet stil wil staan bij dat het ook mis kon gaan. Dus wachtte ik, om hem de kans te geven het te vertellen, lukte het, of lukte het niet. Ook nu doe ik dat, nog steeds, want manlief komt niet met zijn verhaal. Ik baal ervan. Ik heb het zo duidelijk aangegeven dat ik het nodig heb voor het vertrouwen in mij dat hij deelt waar hij zit, juist ook de successen!
Ik ga het nu ook niet vragen. Niet omdat ik het niet wil, maar omdat ik moe ben van dat het initiatief altijd maar bij mij vandaan moet komen. Het is niet mijn verslaving, het is zíjn verslaving. Ik heb het nodig dat ik weer vertrouwen in hem krijg, ik heb al meerdere keren duidelijk aangegeven hoe het bij mij werkt en als hij dat niet doet, dan doet dat pijn, maar ben ik nu wel op een punt dat ik denk dat ik dit maar moet accepteren. Het voelt wel als een gemis in onze relatie. We zijn nu al jaren in therapie en de openheid tussen ons, het delen van waar we zitten, waar we mee zitten, wat we nodig hebben, blijft een veelbesproken onderwerp waar we niet echt uitkomen.
Langzamerhand denk ik dat ik moet accepteren dat mijn man op dat gebied niet de man is die ik nodig heb. Ik mis de openheid, zijn zorg daarin naar mij toe. En als we hier maar op door blijven gaan, dan blijven we vechten. Want we komen er niet uit.
Ik ben er wel verdrietig over. Ook in de week toen hij weg was, kwam het in volle hevigheid op me af, dat ik sommige dingen zó mis. En dat dat zoveel energie kost. Dat het eigenlijk wel fijn is als hij er even niet is.
Iemand confronteerde me in die tijd ook met de vraag hoe ik hierin voor mijzelf zorg. En ik kwam er achter dat ik toch wel veel met manlief bezig ben en dat het ten koste van mijzelf gaat.
Dus. Nieuwe move. Ik ga meer voor mezelf zorgen, minder voor manlief te zorgen. Wel delen waar ik zit, zonder hem te verwijten. Geen bitterheid, maar aanvaarding. Hoe? Door bij mezelf te blijven. Te erkennen waar ik last van heb, wat me energie geeft en wat ik nodig heb.

Met de kids gaat het goed! Zoonlief is een wijsneuzerige vierjarige grote broer. Echt zo genieten van alle teksten die hij uitkraamt!
Met dochterlief gaat het ook prima. Heerlijk grietje! Ze is ook niet groot, met haar 8 maanden nu 6,5 kilo en 68 cm, een echt dun dametje! Ze lacht de hele dag en is dol op haar grote broer en hij op haar. Genieten dus nog steeds!

Ziekenboeg

Ik zou over van alles willen bloggen, er zit van alles in mijn hoofd.
Maar hier thuis is het net zo'n ziekenboeg. Vorige week was dochterlief ziek, afgelopen weekend waren manlief en zoonlief aan de beurt. Zoonlief is nog steeds ziek. Griep, hoesten, benauwdheid, koorts. Hij is behoorlijk afgevallen, de arme schat. En omdat hij al behoorlijk mager is, is hij gisteren flink toegesproken door de huisarts, want als het zo doorging zou hij naar het ziekenhuis moeten voor een infuus en sonde. Dan is het toch fijn dat hij al ruim 4 is, want hij snapte dat heel goed! Dus nu krijgen we er mondjesmaat wat in, maar er gaat wat in! Gelukkig maar, want vannacht was ik aan de beurt. En omdat ik al een tijd last had van holte ontstekingen, toch maar aan de antibiotica. Nu maar hopen dat het snel gaat werken!

Er zijn een heleboel reacties op onze radio uitzending gekomen. Dat was fijn! Bedankt daarvoor! Het onderwerp is behoorlijk actueel, hebben we gemerkt. Veel herkenning, veel moeite en pijn kwamen naar voren in de mails en reacties. Maar ook hoopvolle verhalen van stellen die dit samen overwonnen hebben. En dat is fijn, weten dat er mensen zijn die hier doorheen gekomen zijn. Verhalen van hoop om je aan op te trekken.

Maar voor nu gaat dit blogje vooral over weer gezond worden, met versgeperst sinaasappelsap, veel fruit en groente eten, lekker uitrusten en met zoonlief Rail Away kijken. Door sommigen als een duf programma veroordeelt, maar voor een vierjarige treinofiel is het het einde. :)

Het is een mooie dag geweest

Vandaag was dé dag van ons radio interview. Spannend! Hoewel we het van te voren goed hadden doorgesproken, voelden we ons toch wel wat gespannen naarmate we dichter bij de studio kwamen. We hadden er absoluut zin in, maar wat zal het teweeg brengen, zeggen we de goede dingen, er spookte bij ons beiden van alles door ons hoofd.
We werden hartelijk ontvangen. Leuk om eens in zo'n studio rond te kijken! Zeker bij een radiostation waar we beiden graag naar luisteren en waarvan de uitzendingen ons al vaak geraakt hebben. En wat gaat dat dan snel, zo'n uurtje! En wat kun je dan veel zeggen! En voor ons gevoel ook weer weinig, maat toch. Het hele verhaal kwam goed aan de orde. Confronterend om zo terug te kijken. O ja, hoe was het ook al weer. Wat voelden we, wat deden we, wat heeft er geholpen, wat niet. Pittig, maar ook mooi. Mooi om zelf ook te zien hoever we al weer zijn, dat we zo open durven zijn, had ik twee jaar geleden niet kunnen dromen!
Voor wie het nog eens na luisteren wil: www.grootnieuwsradio.nl/cafegrande . Er kwamen positieve, bemoedigende, maar ook herkenbare reacties. Waarvoor dank!
De pageviews op dit blog bereikte vandaag een absoluut hoogtepunt! Meer dan 300, waar ik op een goede dag er zo'n 60 krijg. Er is dus belangstelling/nieuwsgierigheid/herkenning. En daarbij gaat het niet om mij of ons, maar om deze problematiek in het licht te krijgen!

Na het interview besloten we de kids even bij de oppas te laten (fantastisch, in de uitzending niet benoemd, maar wat hebben we fijne vrienden die zo vaak voor ons klaarstaan!) en samen te gaan lunchen.
Manlief zei: waar zullen we gaan lunchen?
Ik zei: heb jij een idee?
Manlief: zullen we naar Restaurant De Buurvrouw gaan.......
Stilte alom....
Aarzelend gelach....
Een enorme lachbui waarbij de tranen zowat over onze wangen stroomden!

Zomaar, totaal niet over nagedacht, zo'n opmerking, waar we beiden zo heerlijk om kunnen lachen! Zonder dat het druk geeft, spanning, verwijten, wantrouwen. Gewoon samen lachen om een onbedoelde grap.
Als je ons verhaal niet kent, manlief had een relatie met de buurvrouw tijdens ons huwelijk.  En Restaurant De Buurvrouw bestaat echt! Nee, we gingen er maar niet lunchen. Iets met een kat en wat spek op elkaar binden zeg maar. En daar waar we wel naar toe gingen hadden ze nog lekkerdere broodjes....:)

Interview Groot Nieuws Radio

Woensdag 29 januari zijn wij 's morgens te beluisteren in het programma Café Grande, van 10-12, op Groot Nieuws Radio, 1008AM, ook te beluisteren via www.grootnieuwsradio.nl Het interview zal gaan over de afgelopen tijd in ons huwelijk, de verslaving van manlief, het overspel, de impact op ons huwelijk en hoe we er nu instaan.
Dus zet je radio aan en luister! En bid voor ons! Dat we de wijsheid krijgen om het juiste te zeggen! Het is best spannend, zo'n interview. Het gaat nu niet bepaald om onze hobby ofzo, of over een ander leuk onderwerp. Dit is heel kwetsbaar, bijna intiem. Zeker voor manlief, hij voelt zich dan toch altijd het zwarte schaap. En dat te delen op de radio! We doen het, omdat we weten dat er zoveel andere echtparen ook in deze situatie zitten en omdat er nog relatief weinig openheid is over deze problematiek. Terwijl er zoveel nood is! We gaan ervoor!

Soms

Soms gaat het gewoon goed. Heel vaak eigenlijk, tegenwoordig. Gewoon goed. Met de kinderen gaat het goed, met manlief gaat het goed, met mij gaat het goed, met ons gaat het goed. Gewoon goed. Er zijn gesprekken over hoe fijn we het hebben, wat nog moeilijk is, wat al beter gaat, wat onze behoeftes zijn, onze verlangens.
En dan luister je op een dinsdagmorgen naar Groot Nieuws Radio en hoor je een lied voorbij komen wat inslaat als een bom. Niet zozeer het lied, maar de betekenis die het lied heeft gehad voor ons. Voor deze donkere periode was dit lied 'ons' lijflied. Hoe we elkaar waardeerden. Wat we in elkaar zagen, omdat we God door elkaar heen zagen. Prachtig lied. Nog steeds.
Maar wel met een rouwrandje. Ik kan het niet luisteren zonder die pijn. Zonder dat verlangen naar die onbevangenheid, naar de liefde, naar de lichtheid die er was. Ik geniet weer van de momenten die we hebben, begrijp me goed, maar de pijn is er altijd. De pijn van volwassen worden in ons huwelijk door zeer diepe dieptes heen. Prachtig lied. Nog steeds. Maar het komt wel binnen!
Luister maar:

En hoe wonderlijk, kwam een paar minuten later dit lied voorbij. Een lied wat ons beiden heel veel houvast heeft gegeven in die tijd. En nog. De houvast dat we niet vallen. Nooit. Nooit uit zíjn hand.

2014

Wat ik wens voor 2014

- vrede voor Syrië, Libanon en het verdere Midden-Oosten
- rust in ons gezin
- géén terugvallen van manlief
- meer liefde tussen ons
- onze kinderen verder opgroeien en ontwikkelen
- het lukt om te bezuinigen, door ouderschapsverlof doen we het met de helft minder
- we onze baan behouden
- we de gemeente vinden die bij ons past en daar onze plek vinden
- we goed afscheid kunnen nemen van onze oude gemeente
- we er zijn voor anderen, dichtbij en veraf
- we 89% van de tijd op tijd naar bed gaan en heerlijk uitgerust zijn ( ik ga gauw!)
- dat ik weer in mijn broeken ga passen
- we dus gezond eten. Weg met de pakjes en zakjes!
- alleen nog verantwoorde chocola eten ( zag ik nou net een 1+1 gratis reclame van AH eigen merk?:(
- geen leuke babykleren meer koop bij Wibra of Prenatal wegens kinderarbeiddinges
- dat we ons niet mengen in roddelende buren en ons daar ook niets van aantrekken
- vrede in ons hart, met ons zelf, met elkaar
- manlief zijn weg vindt in neerslachtigheid en hoe daar mee om te gaan
- ik mijn opleiding afrond
- we leven vanuit geloof en dat steeds meer doen
- we heel veel samen zingen
- we een enorm mooi, lange zomer hebben, ergens van maart tot november ofzo :)
- we investeren in vriendschappen en zij in ons
- we samen huilen als dat nodig is
- ik iets korter ga douchen...iets...
- we omgaan met mensen waar we energie van krijgen en niet met mensen die energie van ons vreten
- we actief kunnen zijn binnen Kostbaar Vaatwerk en alles wat op ons pad komt
- we heel veel tomaten zullen oogsten
- en aardbeien van die halve groentetuin vol aardbeienplanten!!! Yeah!!!
- manlief zijn eerste marathon loopt
- we heel veel zullen lachen
- zoonlief zo puur blijft als hij nu is ( ik hou het allermeest van Jezus én Sinterklaas....kan dat mam?)
- we heel veel zonnepaneelenergie verzamelen
- heel veel ijsjes gaan eten bij de Italiaan
- we Gods stem elke dag volgen
- ik blijf sporten in plaats van smoesjes verzinnen om toch niet te gaan.
- kortom, dat het een fantastisch jaar wordt, voor iedereen!

2013

Hoe was 2013? Op andere blog zie ik lijstjes voorbij komen en raakte ik zelf ook geïnspireerd om dat te doen. Wat was 2013 voor jaar? Wat heeft het ons gebracht en waar heeft het ons gebracht?

- 2013 begon met het overlijden van ons buurjongetje. Dat was ingrijpend!
- 2013 was voor ons een jaar van verwachting, in juli verwachtten we ons tweede kindje
- 2013 was een jaar vol met intensieve relatietherapie, waarin van alles en nog wat opgeruimd moest worden om elkaar weer te kunnen vertrouwen, op elkaar te steunen, kwetsbaar te durven zijn.
- In 2013 bezochten we twee echtpaardagen van Kostbaar Vaatwerk. Die waren heel goed voor ons! Onmisbaar in het proces van herstel van onze relatie!
- In 2013 had manlief eind maart een terugval, waar we verrassend snel uitkwamen, met z'n tweeën!
- 2013 was voor mij een combi van zwanger zijn, werken en studeren. Dat was best pittig!
- 2013 was een half jaar zwanger zijn met veel complicaties en exorbitant morfinegebruik.
- 2013 was het jaar waarin we begonnen aan een zoektocht naar een nieuwe gemeente. Een ingrijpend proces, wat een beetje aanvoelt als een rouwproces en ons heel wat hoofdbreken bezorgt.
- 2013 was het jaar waarin onze zoon 4 jaar werd! En naar school ging! Het is heerlijk om moeder te zijn van zo'n heerlijk jochie
- 2013 was het jaar waarin manlief hard werkte aan zijn depressie, waar hij inmiddels vanaf is!
- 2013 was het jaar waarin onze prinses geboren werd. Ieniemienie, nog steeds, maar o wat genieten we!!
- 2013 was het jaar waarin ik kennismaakte met Engeland en het was liefde op het eerste gezicht!
- 2013 was een jaar waarin we genoten van elkaar, van ons gezin, van ons huis, onze tuin, van de ijsjes bij de Italiaan, het bos, de hei en alles wat we ondernamen.
- 2013 was het jaar waarin ik meer betrokken raakte bij Kostbaar Vaatwerk. Waarin ik nog meer kennismaakte met heel veel leed op het gebied van s.eksverslaving.
- 2013 was een heel gezegend jaar voor ons!
- In 2013 was God ons heel nabij en Hij zal dat in 2014 ook zijn, wat er ook gebeurt!

Een goede jaarwisseling en een goed 2014 voor iedereen!
Liefs,
Grace