Soms

Soms gaat het gewoon goed. Heel vaak eigenlijk, tegenwoordig. Gewoon goed. Met de kinderen gaat het goed, met manlief gaat het goed, met mij gaat het goed, met ons gaat het goed. Gewoon goed. Er zijn gesprekken over hoe fijn we het hebben, wat nog moeilijk is, wat al beter gaat, wat onze behoeftes zijn, onze verlangens.
En dan luister je op een dinsdagmorgen naar Groot Nieuws Radio en hoor je een lied voorbij komen wat inslaat als een bom. Niet zozeer het lied, maar de betekenis die het lied heeft gehad voor ons. Voor deze donkere periode was dit lied 'ons' lijflied. Hoe we elkaar waardeerden. Wat we in elkaar zagen, omdat we God door elkaar heen zagen. Prachtig lied. Nog steeds.
Maar wel met een rouwrandje. Ik kan het niet luisteren zonder die pijn. Zonder dat verlangen naar die onbevangenheid, naar de liefde, naar de lichtheid die er was. Ik geniet weer van de momenten die we hebben, begrijp me goed, maar de pijn is er altijd. De pijn van volwassen worden in ons huwelijk door zeer diepe dieptes heen. Prachtig lied. Nog steeds. Maar het komt wel binnen!
Luister maar:

En hoe wonderlijk, kwam een paar minuten later dit lied voorbij. Een lied wat ons beiden heel veel houvast heeft gegeven in die tijd. En nog. De houvast dat we niet vallen. Nooit. Nooit uit zíjn hand.

2014

Wat ik wens voor 2014

- vrede voor Syrië, Libanon en het verdere Midden-Oosten
- rust in ons gezin
- géén terugvallen van manlief
- meer liefde tussen ons
- onze kinderen verder opgroeien en ontwikkelen
- het lukt om te bezuinigen, door ouderschapsverlof doen we het met de helft minder
- we onze baan behouden
- we de gemeente vinden die bij ons past en daar onze plek vinden
- we goed afscheid kunnen nemen van onze oude gemeente
- we er zijn voor anderen, dichtbij en veraf
- we 89% van de tijd op tijd naar bed gaan en heerlijk uitgerust zijn ( ik ga gauw!)
- dat ik weer in mijn broeken ga passen
- we dus gezond eten. Weg met de pakjes en zakjes!
- alleen nog verantwoorde chocola eten ( zag ik nou net een 1+1 gratis reclame van AH eigen merk?:(
- geen leuke babykleren meer koop bij Wibra of Prenatal wegens kinderarbeiddinges
- dat we ons niet mengen in roddelende buren en ons daar ook niets van aantrekken
- vrede in ons hart, met ons zelf, met elkaar
- manlief zijn weg vindt in neerslachtigheid en hoe daar mee om te gaan
- ik mijn opleiding afrond
- we leven vanuit geloof en dat steeds meer doen
- we heel veel samen zingen
- we een enorm mooi, lange zomer hebben, ergens van maart tot november ofzo :)
- we investeren in vriendschappen en zij in ons
- we samen huilen als dat nodig is
- ik iets korter ga douchen...iets...
- we omgaan met mensen waar we energie van krijgen en niet met mensen die energie van ons vreten
- we actief kunnen zijn binnen Kostbaar Vaatwerk en alles wat op ons pad komt
- we heel veel tomaten zullen oogsten
- en aardbeien van die halve groentetuin vol aardbeienplanten!!! Yeah!!!
- manlief zijn eerste marathon loopt
- we heel veel zullen lachen
- zoonlief zo puur blijft als hij nu is ( ik hou het allermeest van Jezus én Sinterklaas....kan dat mam?)
- we heel veel zonnepaneelenergie verzamelen
- heel veel ijsjes gaan eten bij de Italiaan
- we Gods stem elke dag volgen
- ik blijf sporten in plaats van smoesjes verzinnen om toch niet te gaan.
- kortom, dat het een fantastisch jaar wordt, voor iedereen!

2013

Hoe was 2013? Op andere blog zie ik lijstjes voorbij komen en raakte ik zelf ook geïnspireerd om dat te doen. Wat was 2013 voor jaar? Wat heeft het ons gebracht en waar heeft het ons gebracht?

- 2013 begon met het overlijden van ons buurjongetje. Dat was ingrijpend!
- 2013 was voor ons een jaar van verwachting, in juli verwachtten we ons tweede kindje
- 2013 was een jaar vol met intensieve relatietherapie, waarin van alles en nog wat opgeruimd moest worden om elkaar weer te kunnen vertrouwen, op elkaar te steunen, kwetsbaar te durven zijn.
- In 2013 bezochten we twee echtpaardagen van Kostbaar Vaatwerk. Die waren heel goed voor ons! Onmisbaar in het proces van herstel van onze relatie!
- In 2013 had manlief eind maart een terugval, waar we verrassend snel uitkwamen, met z'n tweeën!
- 2013 was voor mij een combi van zwanger zijn, werken en studeren. Dat was best pittig!
- 2013 was een half jaar zwanger zijn met veel complicaties en exorbitant morfinegebruik.
- 2013 was het jaar waarin we begonnen aan een zoektocht naar een nieuwe gemeente. Een ingrijpend proces, wat een beetje aanvoelt als een rouwproces en ons heel wat hoofdbreken bezorgt.
- 2013 was het jaar waarin onze zoon 4 jaar werd! En naar school ging! Het is heerlijk om moeder te zijn van zo'n heerlijk jochie
- 2013 was het jaar waarin manlief hard werkte aan zijn depressie, waar hij inmiddels vanaf is!
- 2013 was het jaar waarin onze prinses geboren werd. Ieniemienie, nog steeds, maar o wat genieten we!!
- 2013 was het jaar waarin ik kennismaakte met Engeland en het was liefde op het eerste gezicht!
- 2013 was een jaar waarin we genoten van elkaar, van ons gezin, van ons huis, onze tuin, van de ijsjes bij de Italiaan, het bos, de hei en alles wat we ondernamen.
- 2013 was het jaar waarin ik meer betrokken raakte bij Kostbaar Vaatwerk. Waarin ik nog meer kennismaakte met heel veel leed op het gebied van s.eksverslaving.
- 2013 was een heel gezegend jaar voor ons!
- In 2013 was God ons heel nabij en Hij zal dat in 2014 ook zijn, wat er ook gebeurt!

Een goede jaarwisseling en een goed 2014 voor iedereen!
Liefs,
Grace

Gezegend Kerstfeest!!

Voor iedereen fijne feestdagen en een goed, gezond, gelukkig, gezegend 2014!

Winkelen

Een paar weken geleden waren manlief en ik een paar daagjes uit. De kinderen geparkeerd bij familie en gingen in een heerlijke Bed and Breakfast in een prachtige binnenstad van ons land.
We aten heerlijk bij diverse tentjes, gingen luxe uit eten, bekeken historische panden en winkelden nog wat.

Zo kwamen we bij een lingeriewinkel. In mijn post zwangerschapsstadium moest er toch wat nieuws aangeschaft worden, dus liepen we deze zaak binnen. Ik werd in beslag genomen door alles wat er hing en vroeg me vooral af welke maat ik nu toch zou hebben. Ik lette niet op manlief.
Eenmaal in het pashokje, al passend, vertelde hij me door het gordijn heen dat hij liever even buiten wachtte. Ik kreeg het ineens een beetje koud. Wat een onnozel wicht ben ik! Sleur ik mijn man even zo'n winkel vol verleidingen binnen! Wat onnadenkend! Ik twijfelde. Zal ik nog verder passen? Hoe zal het met hem gaan?
En toen bedacht ik me: ik heb een volwassen man, die op dit moment een zeer volwassen keuze maakt. Ik ben een volwassen vrouw die wat lingerie nodig heeft. That's it. Maak je niet druk.
Dus deed ik mijn ding, wachtte manlief buiten de winkel en gingen we daarna samen lekker koffie drinken. We hadden het er heel even over. Zo van: wat gebeurde er? Manlief was verward. Werd niet verleid, maar voelde zich niet op zijn gemak. Dat was alles. Ik geloof hem. En het was gewoon goed.

Dus ben ik maar wat trots. Trots op ons, dat we dit kunnen. Dat het geen urenlange discussies, kwetsingen, oude koeien en gedoe oplevert. Dat we beiden kunnen aanvaarden wat de werkelijkheid is, daar op onze eigen manier mee omgaan en gewoon verbinding blijven houden. Wie had dat gedacht!

Ik zal er zijn

Een mooi lied, wat steeds door mijn hoofd zingt. Ik ben niet alleen, Hij is bij mij, dan is het goed.
Op dit lied dans ik vaak met prinses door de kamer. Ze zit dan doodstil tegen mij aan, er beweegt niets van dat anders zo bewegelijke meisje. Ze luistert heel stil en ik zing dit lied in haar oor.

http://www.youtube.com/watch?v=f4RgXZAEiQg

Ik krijg het filmpje niet op mijn blog...vandaar een linkje

Herfst

En dan is het echt herfst. Zaten we een paar weken geleden nog in 18 graden in de tuin, nu is nat, winderig en koud. Heb ik net gisteren en vandaag geen beschikking over een auto...dus fijn door de regen op en neer naar school. Het ging eigenlijk best. Manlief heeft een paar jaar geleden in het kader van het fietsplan een verschrikkelijk duur regenpak gekocht. En laat dat nu een verschrikkelijk fijn pak zijn! Ik zie er vast niet uit en verbaas me bij school over de vrouwen die gewoon in hun jas door de stromende regen gaan. Ik vind een regenpak niet charmant, maar druipen van de regen ook niet! Maar goed, we hebben het weer overleefd! Ik hou niet van nat, winderig en koud. Ik ben zeker geen herfst en wintermens. Oké, de bomen zijn mooi en de kleuren ook. Maar het doet pijn dat al mijn mooie planten afsterven. En dat het dan zo kaal wordt. Ik voel me zo opgesloten in mijn huis. Het is niet anders en ik leg me erbij neer. Ik kan ook weinig anders.:) ik maak er maar het beste van. Met een nieuwe geavanceerde keukenmixer kom ik de winter wel door. Taarten, pepernoten, cupcakes, lekker bakken met zoonlief. Dat is dan toch wél leuk aan deze seizoenen.

Afgelopen zondag werd onze prinses gedoopt. Het was een prachtige dienst, waarin het hebben van een thuis centraal stond. Hoe belangrijk het is dat wij als ouders onze kinderen een warm, veilig thuis bieden. Dat Jezus ons een thuis biedt, door zijn offer voor ons.
Op de achtergrond voelde ik de pijn die ik heb over ons thuis. Over alle ellende die we doorstaan hebben, over de worstelingen die we nog steeds meemaken, over of we het wel goed doen als ouders en dat we onze ballast niet willen doorgeven. Maar ik voelde ook een diepe vrede. Dankbaarheid dat we zo gezegend zijn met onze kinderen, dat we nog samen zijn, dat God bij ons is, dat het allemaal niet in onze handen ligt.
En dat onze prinses gezegend wordt door de Allerhoogste, thuishoort bij onze Vader!
Ze was zich van deze rijkdom niet bewust. Of toch wel? Ze lag in haar mooie witte jurk verheerlijkt rond te kijken, met haar handjes gevouwen en een lach op haar gezichtje. Zelfs toen het water op haar hoofdje gegoten werd vertrok ze geen spier en keek geïnteresseerd naar de dominee.
Zoonlief vond het zeer interessant. In onze gemeente worden niet vaak kinderen gedoopt, omdat we een kleine gemeente zijn. Hij heeft het dus nog niet vaak meegemaakt. Hij had de dag ervoor gebeden dat zijn zusje niet zou huilen als ze gedoopt zou worden. Waarom hij daarmee zat, of waarom dat belangrijk voor hem was, ben ik niet achter gekomen. Maakt ook niet uit.
God is trouw en dat stond centraal. En heeft een diepe betekenis voor ons, in ons huwelijk, in het krijgen van onze kinderen. Voor ons allemaal niet vanzelfsprekend.