Loslaten

Afgelopen weekend staat zeker in de top 10 slechtste weekenden aller tijden.

Vrijdagavond hadden we vrienden op bezoek. Goede vrienden, met wie we van tevoren afgesproken het te gaan hebben over 'ons '. Ons huwelijk, de problematiek, waarin zij kunnen meekijken als vrienden en ook meebidden met ons. Fijn! Dacht ik. Steun, troost en bemoediging was eigenlijk waar ik op hoopte.

Wat gebeurde er? Eerst gebeurde er niets, het gesprek kwam moeizaam op gang met koetjes en kalfjes. Totdat ik de koe bij de horens vatte en zei: jullie zijn hier ook omdat het niet zo goed met ons gaat en daar wil ik het ook graag ook over hebben, voor de avond voorbij is. Het gesprek ging vervolgens vooral in op manlief. Wat er met hem aan de hand is, wat hem dwarszit, wat hij nodig heeft om te veranderen. Positief, zul je zeggen. Goede vrienden, zeggen anderen, want ze vragen door. Dat vond ik ook.
Manlief was open. Schokkend open. Hij vertelde dat hij eigenlijk niet kan liefhebben, dat hij niet weet hoe het moet, dat het hem niet lukt. Dat hij vastloopt, ook niet meer weet wat hij wil en wat hij kan. Hij wil wel kiezen voor mij, maar het lukt hem niet. AUW!!
Het meest bizarre in het gesprek vond ik, dat het wel leek alsof ik onzichtbaar was. Eerst probeerde ik mee te doen in het gesprek, maar het lukte niet. Ik werd steeds stiller en wist ook niet goed hoe ik dit om moest keren.

Bij het weggaan vroegen de vrienden aan manlief of hij niet weer depressief was, of hij wel goed sliep, dat hij er zo slecht uitzag. Ik stond er naast en kreeg een kus van hen. Doei en weg waren ze. Ik voelde me helemaal leeg. Het voelde alsof er voor manlief een warm bad klaar stond en voor mij een ice bucket. Ik wilde zeker niet dat ze manlief in het verdomhoekje zouden zetten, maar dat ze zoveel compassie met hem zouden hebben en dat ik zo onzichtbaar voor hen zou zijn, dat liet me heel verward achter.

In het weekend gebeurde er niets tussen ons. Ik was lamgeslagen, doodmoe, ik moest nadenken over hoe ik na zou denken zeg maar. Totaal futloos. Manlief zei niets. Niet over het gesprek van vrijdag. Niet over hemzelf, alleen wat huis-tuin-keuken-praat.
Ik dacht na, of deed een poging daartoe. En kwam erachter dat ik denk dat manlief wél weer depressief is. Hij heeft veel dezelfde kenmerken als eerder. Ik heb er ook over nagedacht of ik dat met hem zou bespreken. Ik heb besloten van niet. Ik ben er achter gekomen dat ik nog veel van onze oude patronen in stand hield. Zo ben ik altijd bezig met het 'oplossen' van issues in onze relatie. Het bespreekbaar maken, het aangaan van de uitdaging, regelen van wat dan ook. Ik heb er in deze situatie voor gekozen om dit niet meer te doen. Ik kán het niet meer. Ik kán niet meer zorgen dat het goed komt. Ik kán ons huwelijk niet meer redden. Wat ik wel kan, is het stuk van manlief loslaten en op mijn eigen grond gaan staan. En dat probeer ik. Het is o zo moeilijk, want wie mij een beetje kent, weet dat ik inmiddels op mijn handen zit en dat er stoom uit mijn oren komt, zo graag wil ik het weer 'regelen'. Maar ik kán het niet. Ik moet het loslaten, omwille van ons huwelijk. Manlief zal echt over de brug moeten komen met het inzicht krijgen in zijn problematiek, daaraan werken en dan weer bouwen aan het vertrouwen in ons huwelijk. Of niet. Of hij komt niet over de brug. Dat kán namelijk ook. Dat hij niet wil, niet kan, niet durft. Wat dan? Dat weet ik niet. Ook dat moet ik loslaten. Wat ik wel weet, is dat ik niet meer kan leven met leugens in ons huwelijk. Geen bedrog en verraad meer voor mij. Ook dat kán ik niet meer.

Ik laat los. Ik laat het niet stuk vallen. Het valt niet naar beneden. Ik doe mijn handen open en leg het in de handen van God. Daar probeer ik het te laten. Ik probéér het. Ik ben een leerling.

Blessings

We pray for blessings, we pray for peace
Comfort for family, protection while we sleep
We pray for healing, for prosperity
We pray for Your mighty hand to ease our suffering
And all the while, You hear each spoken need
Yet love us way too much to give us lesser things

'Cause what if your blessings come through rain drops
What if Your healing comes through tears
What if a thousand sleepless nights are what it takes to know You're near
What if trials of this life are Your mercies in disguise

We pray for wisdom, Your voice to hear
We cry in anger when we cannot feel You near
We doubt your goodness, we doubt your love
As if every promise from Your word is not enough
And all the while, You hear each desperate plea
And long that we'd have faith to believe

'Cause what if your blessings come through rain drops
What if Your healing comes through tears
What if a thousand sleepless nights are what it takes to know You're near
What if trials of this life are Your mercies in disguise

When friends betray us
When darkness seems to win
We know that pain reminds this heart
That this is not,
This is not our home
It's not our home

'Cause what if your blessings come through rain drops
What if Your healing comes through tears
What if a thousand sleepless nights are what it takes to know You're near

What if my greatest disappointments or the aching of this life
Is the revealing of a greater thirst this world can't satisfy
What if trials of this life
The rain, the storms, the hardest nights
Are your mercies in disguise

Broken together

What do you think about when you look at me
I know we're not the fairytale you dreamed we'd be
You wore the veil, you walked the aisle, you took my hand
And we dove into a mystery

How I wish we could go back to simpler times
Before all our scars and all our secrets were in the light
Now on this hallowed ground, we've drawn the battle lines
Will we make it through the night

It's going to take much more than promises this time
Only God can change our minds

Maybe you and I we're never meant to be complete
Could we just be broken together
If you can bring your shattered dreams and I'll bring mine
Could healing still be spoken and save us
The only way we'll last forever is broken together

How it must have been so lonely by my side
We were building kingdoms and chasing dreams and left love behind
I'm praying God will help our broken hearts align
And we won't give up the fight

Verwarring

Zoals ik in mijn vorige bericht al zei, bleef ik in een soort verdoofde toestand achter, nadat mijn man wéér gelogen had.
Ik voelde me niet gesteund in de therapie, waar het vooral ging over mijn boosheid, terwijl ik het over het gedrag van manlief wilde hebben. Ik voelde me niet serieus genomen, omdat de therapeute me vertelde dat dit nog een stukje gedrag was waar we nog niet naar gekeken hadden. Ik vond het onzin, want begin november hadden we het over het afsluiten van de therapie.
Dat voelde zo tegenstrijdig, alsof het mis kon gaan doordat we het nog niet over dat gedrag hadden gehad. Terwijl je na 3 lange jaren van therapie toch wel wat resultaat zou mogen verwachten, zeker op dit gebied! Alles wat ik hoorde van manlief was niet nieuw voor mij. Het was eerder een déja vu. Een hele beangstigende déja vu.
I've been there, done that. Voor mij is het wel klaar. Die tijd van spitten naar waarom man zo doet alstie doet, het hoe en wat, het verwerken daarvan, het stilstaan bij mijn emoties. Ik ben er klaar mee. Ik trek het niet meer. Wat heeft het voor zin als dit de toekomst van ons huwelijk is?

Ik heb het gevoel dat manlief hierin niet veel meer zal veranderen, misschien moeten we ons daar meer op richten. Hoe kunnen we omgaan met dat de situatie is zoals hij is. Hoe kan ik dat accepteren, hoe kan hij er mee leren omgaan? Misschien klinkt dat heel fatalistisch. Dat kan. Ik probeer vooral realistisch te zijn.

Als ik kijk naar de afgelopen jaren, zie ik dat manlief vooral tot inzicht komt door anderen. Ook het veranderen van zijn gedrag komt vooral door input van buitenaf.

Voorbeeld: al 3 jaar lang bespreken we in de therapie de behoefte van ons beiden dat manlief meer open wordt. Deelt waar hij mee zit, wat hij leuk vindt, waar hij behoefte aan heeft, wat hem dwarszit, noem maar op. In die gesprekken komt manlief tot verrassende inzichten die hij echt gaat inzetten. Vervolgens kan het zo maar gebeuren dat manlief het er niet meer over heeft en ik ook geen veranderingen bespeur. Komt het weer ter sprake tijdens therapie, dan heeft manlief er wel veel over nagedacht en nieuwe inzichten gekregen, maar die niet met mij gedeeld heeft, dat eigenlijk wel zou moeten/kunnen/willen en zo ploeteren we verder.

De therapeute is het oneens met ons. Zij ziet nog kansen. Manlief ziet ook kansen en vindt het afschuwelijk dat ik ze niet meer zie. Ik heb er geen vertrouwen in. Zeker niet als de therapeute ook nog mijn gevoelens in twijfel trekt. Ik vraag me namelijk af waarom manlief dit wil, een afspraak met een vrouwelijke vrijgezelle collega. Van diverse vriendinnen zonder achtergrond zoals de onze, hoor ik dat ze daar wel een stevige babbel over zouden voeren met hun mannen. Dat dit zeker niet vanzelfsprekend is.
De therapeute noemt daarna mijn gedachten wat onterecht, want er zijn zeker huwelijken waarin dit gewoon kan en mijn vriendinnen zijn natuurlijk niet objectief. Ik voel me heel eenzaam in dat gesprek.

Manlief biecht in dat gesprek ook op dat de afspraak met die collega al 4 weken stond. Ik voel me nog meer verraden. 4 weken lang heeft hij dit verzwegen. In die weken hebben we een echtparendag bij Kostbaar Vaatwerk gedaan. Ik schaam me ervoor dat mijn man toen al tegen mij loog en andere mannen vertelde dat ze ten alle tijde transparant moesten zijn. De therapeute vindt het heel vervelend, het is niet goed wat er is gebeurd, maar gaat ook over op het hoe nu verder. Dat wil manlief ook graag. Het verleden zo snel mogelijk achter zich laten en zich niet laten meeslepen in schuldgevoel.
Ik heb het gevoel dat therapeute met manlief meeleeft en mij op andere gedachten probeert te brengen. Ik weet dat ik achterdochtig ben. Wantrouwend. Want mijn wereld klopt niet meer, alles staat op losse schroeven, dus wie is nog betrouwbaar?

Ik merk dat ik anders ben dan 4 jaar geleden. Toen was er nog een drive om ervoor te vechten. Die drive ben ik nu kwijt. Ik merk echter ook dat ik wel op mijn eigen grond blijf staan. Ik wijk niet voor de meningen van anderen die me willen overhalen om snel weer verder te gaan. Ik blijf bij mijn eigen gevoelens, dat ik daar niet aan voorbij ga. Hoe moeilijk, pijnlijk, verwarrend, chaotisch ook. Ik heb hier al te veel onder geleden om er aan onderdoor te gaan.
Hoe ik dat doe vragen vriendinnen. Hoe mijn rug zo recht blijft, hoe ik nog kan lachen, kan werken, kan huishouden, kan zorgen. Ik weet het niet. Mijn geloof staat op een laag pitje, hoewel God groter voelt dan ooit. Bij mij vandaan komt er weinig.
Ik luister veel muziek. Dat helpt me om te voelen. Om te huilen. Om te bidden. Om te zijn bij God.

In de put

Ons huwelijk zat in een positieve flow. Zat, dat lees je goed. Zo ergens tussen april en november vorig jaar was de beste tijd sinds jaren. De moeilijkheden die er waren lagen steeds meer achter ons. We werkten daar hard aan, mét resultaat. We waren weer blij met elkaar en bij mij groeide steeds meer vertrouwen. Groeide, dat lees je ook goed.

Het gaat nu dus niet goed. Verre van dat. Wat gebeurde er?
In november vroeg manlief aan mij wat ik er van vond als hij na zijn werk een kopje koffie ging drinken bij zijn vrijgezelle vrouwelijke collega. 's Avonds. Rond een uur of negen.
Ik weet niet hoe het bij andere stellen gaat. Bij mij gaan er dan meteen alarmbellen af. Dat komt door onze ervaringen uit het verleden. Die bieden bij ons bepaald geen garantie voor de toekomst. Dus hadden we hier een gesprek over. Een goed gesprek, waarbij ik wel merkte dat manlief dit gewoon wilde en niet echt vatbaar was voor mijn onzekerheid en twijfel.
Manlief was wel heel duidelijk over hoe hij het zag. Ik ben de belangrijkste vrouw in zijn leven en hij wilde op geen enkele manier dat nog om zeep helpen, dat hij ons huwelijk te belangrijk vindt om dat te verpesten door zoiets als zo'n afspraak. Dat het echt niets voorstelde.

Eind van het verhaal: we waren het er beiden over eens dat hij wel kon gaan. Onder voorwaarden dat hij niet lang zou gaan (half uurtje), geen cadeau's zou kopen. Het was een nieuwe stap in ons huwelijk. Halverwege de middag voelde ik dat het wat mij betreft geen goede keuze was geweest. Voor mij ging het nemen van die beslissing te snel, bovendien zat de houding van manlief me niet lekker. Hij wilde gewoon wél gaan, wat ik er ook van vond. Dat voelde niet goed.

Tijdens het eten belt hij om de kids welterusten te wensen. Hij vertelt me dat hij in vergadering is, die tot 's avonds duurt en dat hij zo weer verder gaat. Omdat de kids erbij zijn, kies ik ervoor mijn twijfel niet te bespreken. Ik vind het ook zo wat om nu te zeggen dat ik eigenlijk niet wil dat hij naar die collega gaat. We hebben er immers beiden mee ingestemd.

Rond een uur of acht kijk ik op onze gezamenlijke rekening. Tot mijn grote verbazing zie ik dat manlief vijf minuten na ons telefoongesprekje gepind heeft bij een winkel in de woonplaats van de collega.
De grond zakt onder mijn voeten weg. Ik krijg het meteen koud, begin te rillen en krijg allerlei paniekgedachten. Wat is er aan de hand. Dit klopt niet. Hij liegt. Wat is dit. Hij bedriegt me weer. Hij liegt. Dit is niet waar. Hij is in vergadering tot negen uur. Is het geen digitale aankoop, puur toevallig dat het bedrijf in die plaats zit. Hij zou dit nooit meer doen.
Ik word meteen boos, want dat is mijn overlevingsmechanisme. Ik word woedend. Ik wil hem bellen. Maar ik denk ook meteen: dit is zijn keuze, hij komt er zelf maar mee op de proppen. Ik ga het niet regelen, dat hij nu open wordt. Die openheid moet van hem komen.

Dus ik wacht. Tot tien uur. Dan komt manlief thuis. Hij is opgewekt en vertelt tussen het jas en schoenen uitdoen even dat de vergadering niet doorging en dat hij toen maar bij zijn collega is gaan eten.
Er vindt zoiets als kortsluiting in mijn lijf plaats.
Ik voel me zó bedrogen! Hij heeft dus echt behoorlijk gelogen. De vergadering bleek helemaal niet te zijn doorgegaan. Toen hij me belde, stond hij in de winkel een doos chocola voor zijn collega te kopen. Ik denk dat ik dit niet goed hoor. Chocola? Hadden we geen afspraak?? Een half uurtje?? Hij is er 3,5 uur geweest! Ik snap er niets van. Ik ben totaal uit het lood geslagen. Het is alsof de hele film van de afgelopen jaren weer aan mij voorbij trekt. Alsof ik op een afstand van mezelf sta en zie waar ik in betrokken raak. Uit alle macht probeer ik hieruit te blijven. Ik wil niet meer in die put. Maar ik kan er niets aan doen. Manlief heeft dit besloten en trekt me erin mee.

Ik confronteer hem met zijn leugens. Hij vindt het in eerste instantie zo erg niet. Hij wilde het niet met mij bespreken omdat hij wist dat ik 'tegen' zou zijn dat hij bij zijn collega zou gaan eten. Hij wil ook wel eens wat, zegt hij, zonder dat ik bepaal hoe of wat. Dat ráákt me zo enorm! Al die jaren van therapie en dan zegt hij dit? Dat is zó oneerlijk! Ik schreeuw tegen hem dat hij zich gedraagt als een verslaafde en dat ik dat niet meer accepteer. Hij geeft toe. Er is niets aan de hand op seksueel gebied tussen hem en die collega. Maar dat liegen hoort wel bij een verslaving.
De redenen die hij noemt zijn onzin. Ik ben niet zijn moeder, ik organiseer zijn leven niet, ik bepaal niet wat hij wel of niet doet. Het zit hem er in dat hij geen verantwoordelijkheid neemt voor zijn eigen handelen. Zijn eerste reactie is meteen het buiten zichzelf leggen.

'Ik kon er ook niet aan doen dat de vergadering niet door ging'. 'Wat had je dan gewild, dat ik alleen ergens wat was gaan eten en daarna pas naar haar toe was gegaan.' 'Ik dacht dat onze relatie dit wel aan kon'.

Dit vind ik nog het meest pijnlijk. Dat hij met zulke opmerkingen eigenlijk zijn eigen gedrag bagatelliseert. Dat hij daardoor mijn gevoelens niet erkent. Dat is dubbel verraad. Ik sta dus niet op nummer één bij hem. Hij kiest voor zichzelf. Niet voor mij. Dat doet zoveel pijn, dat ik het eigenlijk niet kan handelen en de maanden daarna doorbreng in een soort verdoofde toestand. Ik ben er wel, ik zorg, ik werk, ik praat met vriendinnen, we gaan naar therapie. Maar het helpt weinig.
Voor mij staat er met grote letters boven ons huwelijk: Hoeveel is het waard?

Van alles en nog wat

Zo, daar ben ik ook weer eens. Nee, niet verdwenen van de aardbodem, of met de noorderzon ofzo. Gewoon 'last' van het leven wat je soms zo op kan slokken! En om nu te zeggen dat ik met hele bijzondere dingen bezig ben...nou nee. Het leven is verrassend eenvoudig op dit moment. En daar geniet ik van.

Onze dagen bestaan uit kinderen en alles wat daar mee samenhangt, werken, huishouden, geloven en dat in het ritme van dag en nacht. Nou ja, die kinderen zijn er dan ook 's nachts. Dat is dan wel weer eens jammer. Maar ook daarover kan ik niet klagen, want manlief doet de kids des nachts. En dus klaag ik ook maar niet.
Per november is mijn ouderschapsverlof afgelopen en ga ik weer twee dagen werken, tot nu toe werkte ik één dag sinds de geboorte van dochterlief. Dat zal weer wennen zijn! Zeker voor dochterlief, die tot nu toe verwend is met één van ons twee. Maar het is zo'n vrolijk ding, die altijd opleeft bij anderen, dus dat zal ook wel gaan.

Zoonlief zit inmiddels in groep twee. Door een foutje van de juf zat hij tot aan de herfstvakantie in groep 1, tot groot verdriet van zoon. En wij, als 'nieuwe'ouders, begrepen de constructie in de klas niet en hadden daar al meerdere keren vragen over gesteld. Bleek de juf helemaal niet up to date te hebben dat onze zoon een echte groep 2er is...ach..gelukkig komen we er nu achter en niet tegen de zomervakantie! Zoonlief is helemaal opgekikkerd en groeit in zijn rol!

Dochterlief is bij de diëtist geweest, omdat ze met haar bijna 16 maanden nog maar zo'n 7 kilootjes weegt. Deze dame houdt namelijk niet zo van eten. Het is een hele dagtaak om haar aan het eten te krijgen én te houden! Maar goed, de diëtist kwam ook niet veel verder, we bleken alles al te doen. Onze spriet is verder levenslustig genoeg en slechts één keer ziek geweest in haar leventje. Het zal wel goed komen.

Manlief liep in oktober zijn eerste marathon ooit. En hij deed het hartstikke goed! Ik wilde dat ik het kon. Nou ja, een hele marathon is een beetje veel. Ik zou ook al blij zijn met een kilometertje of vijf. Verschil moet er zijn. Op dit moment loop ik manlief eruit in zijn post marathon fase. En dat is toch een waar genoegen, zij het van korte duur. :)

Op 8 november is er weer een echtparendag van Kostbaar Vaatwerk. We gaan er voor het eerst heen als medewerkers. Want zover zijn we nu. De verslaving speelt geen actieve rol meer en zijn we in onze relatie heel ver op het gebied van herstel van vertrouwen. We willen er graag voor andere echtparen zijn, tot steun en ter bemoediging. Het is zeker niet vanzelfsprekend dat we nog bij elkaar zijn en er zijn nog heel veel echtparen die nog middenin die problematiek zitten.

Dus. Tot zover de update! Wordt vervolgd!

Eindelijk!!

Daar ben ik weer eens! Tjonge, lang geleden dat ik wat schreef! Ik merk dat ik het bij moet houden, anders glipt het steeds tussen mijn vingers door. Dan denk ik: o ja, even een blogje hierover schrijven en dan is het zo weer een week verder. Of een maand. Of twee maanden!

Wat is er allemaal gebeurt in die twee maanden? Een heleboel!
We genoten van een heerlijke vakantie in Engeland. Super land. We hadden mooi weer, een leuk huisje, ontmoeten lieve mensen en gingen er heerlijk op uit. Ik heb er zelfs heel trouw 2x in de week hardgelopen! Helaas is er na de vakantie de klad ingekomen en moet ik nodig weer aan de wandel...nieuw voornemen dus.

De kids waren beide jarig afgelopen tijd. Heerlijk om met een vier jarig jochie naar zijn vijfde verjaardag toe te leven. Moe werden we er ook wel van, maar het was vooral heel erg leuk. Tot hij de dag na zijn verjaardag vroeg: hoeveel nachtjes duurt het nu voordat ik weer....NEEEE!!! :) Dat is nu dus een verboden onderwerp hier in huis! Onze prinses glom op haar verjaardag van oor tot oor. In de vakantie leerde ze zitten, een week daarna tijgeren en sindsdien is ze niet meer te houden. Grappig om het verschil te zien tussen zoon en dochter. Zoon was heel voorzichtig en nam geen risico. Dochterlief kruipt naar buiten en stopt alles in haar mond en blijft maar doorgaan. Wij verbazen ons! Aan de andere kant kan ze ook zomaar een half uur (!) in boekjes zitten kijken en hoor je haar niet. Ze krijgt langzamerhand echt een eigen willetje. Ze kan gillen als een mager speenvarken als ze haar zin niet krijgt. Over mager gesproken, dat is ze ook. Nog steeds en eigenlijk een beetje meer. Mager zeg maar. Ze weegt nu zo'n 7 kilootjes en met een jaar is dat volgens het consultatiebureau een ernstige mate van ondervoeding. Dus. Maar ja, wat wil je, als je kind niet WIL eten. O ja, mevrouw wil wel snoep, ontbijtkoek, eierkoek, worst, kaas en dat soort fratsen, maar geen groente, geen aardappels, geen rijst, een klein beetje brood maar wel met beleg, anders weigert ze of gooit ze alles er weer uit en gooit ze het met een hartgrondig BAH op de grond. Ach. ze is levendig genoeg, maar leuk is anders. Dus gaan we naar de diëtist om eens te kijken hoe we haar nog meer kunnen verleiden tot het eten van gezonde dingetjes.
Zoonlief is alweer bezig aan zijn derde week vakantie. Een heel ander jochie hebben we ineens in huis. Voor de vakantie was hij dwars, opstandig, niet aanspreekbaar op gedrag en zat hij niet lekker in zijn vel. Nu is hier een heel gezellig, behulpzaam jochie aan het ronddartelen, zijn de knuffels menigvuldig en worden we overladen met liefdesbetuigingen. Wat is dit? Een vriendin van me vermoed dat hij op school te weinig wordt uitgedaagd en zich aanpast, wat er dan thuis weer uitkomt. Ik dacht dat het wel meeviel, hij doet vaak zijn werkjes niet of krijgt ze niet af. Maar nu hij zo verandert als hij thuis is, brengt me dat wel aan het twijfelen. Ik ben benieuwd hoe het volgend schooljaar gaat!

Met manlief en mij gaat het goed. Na onze (of vooral mijn) dip van het afgelopen half jaar, gaan we nu weer bergopwaarts. Er is nog meer openheid. Ik heb geleerd dat ik ook meer open moet zijn over wat mij bezighoudt. Dat ik me meer kwetsbaar opstel over wat ik lastig/moeilijk/verdrietig/pijnlijk vind. Dat vind ik enorm lastig, want dat betekent ook dat manlief er voor me wil zijn, voor me wil zorgen, troosten enz. En dat is best moeilijk weer toe te laten na zo'n periode van verraad, bedrog en overspel. Maar het komt. En dat is fijn. En spannend!