Weer terug!

Daar ben ik weer!
Twee heerlijk lange weken genoten van een vakantie in Engeland. Leuk huisje aan zee, lekker weer, mooie mensen, fantastische kastelen met tuinen, relaxen met manlief en zoonlief, kortom, het was geslaagd!

Zoonlief heeft genoten van de aandacht die hij kreeg....vandaag is hij aan het afkicken...ik ben daarom maar aan het bloggen geslagen...:) Hij is weer een stuk gegroeid. Nee, niet in de lengte en niet in de breedte, het blijft een klein mannetje met nog geen 14 kilo en net maatje 98, maar in de figuurlijke zin. Hij heeft heel wat angsten overwonnen. Zo durfde hij bijvoorbeeld voor geen goud naar een kasteel. Bij een vriendin had hij een filmpje gezien van ridders die met elkaar in gevecht waren en hij was als de dood dat dit hem ook zou overkomen. Maar wat schetst onze verbazing? Na heel wat gepraat, sjokte hij toch achter ons aan en aan het eind van de dag sloeg hij iedereen neer met zijn zwaard, in zijn riddershirt en had hij dikke teksten over zijn pijl en booggeschiet, wat hij fantastisch vond. Zo leuk om te zien!

Ik zei tegen hem dat ik het zo leuk vond dat hij zo enthousiast was. (wat moet een kind van nog geen 4 in vredesnaam met het woord enthousiast....) Ja, zei hij, dat komt door de Here God, daar ben ik zo enthousiast op!
Vanmorgen was hij ernstig teleurgesteld dat de zon niet scheen. Maar, zo bedacht hij, ik ga gewoon bidden of de zon gaat schijnen. Zo gezegd, zo gedaan. Kwartier later: de Here God is denk ik nog niet wakker, ik doe het nog een keer. Weer een kwartier later: kijk mam, de Here God is wakker geworden!! De zon schijnt!! Warempel. Je staat versteld van het geloof van je kind!

Met manlief gaat het heel goed. Ik heb ook genoten van deze vakantie en merkte heel goed het verschil met onze vakantie in oktober. Het was veel relaxter, minder beladen, meer open, meer samen. Dat is reden tot dankbaarheid! We hebben heel wat goede, zij het soms pijnlijke gesprekken gehad over onze relatie, over ons huwelijk, over onze verwachtingen, over onze seksualiteit. Heel kwetsbaar en ook heel eng. Maar wel weer samen. Dat maakt aan de ene kant verdrietig, het zijn altijd onderwerpen die ook zoveel pijn doen en waaraan zo'n schaduwrandje zit. Aan de andere kant is het heel hartverwarmend dat dit weer kan. Dat we ons durven te openen. Dat we de ander naar binnen durven te laten kijken. Toe durven te geven dat we het ook niet allemaal weten, de ander nodig hebben. We houden elkaar weer vast. Al is het anders vasthouden dan eerder. Maar het is goed.

En nu? Nu maken we ons op voor beeb nummer twee. Mijn buik is voor mijn doen spectaculair gegroeid in twee weken tijd, hoera, ik ben zelfs een kilo aangekomen! Hopen dat de gynaecoloog volgende week tevreden is, want die maakte zich de laatste keer een beetje zorgen over ons guppie. Het zou wel aan de erg kleine kant zijn. Nu was zoonlief ook niet erg groot, maar goed, met alle medicijnen enzo toch iets om in de gaten te houden.
We hebben er zin in! Spannend is het ook, maar ik heb er vooral zin in. Deze vakantie heeft me weer nieuwe energie gegeven om de laatste loodjes op mijn werk en mijn studie af te ronden en dat is fijn.
Deze week nog twee dagen en volgende week ook twee dagen en dan begint mijn verlof! In de eerste week van mijn verlof nog een presentatie voor mijn studie en dan hoop ik tien weken even helemaal niets van dit alles te hoeven, tot half september mijn studie weer begint.
Zoonlief hoopt van ganser harte dat de baby heel snel komt. Voor mij mag hij nog even blijven zitten. We zijn nog niet helemaal uit de naam en een geboortekaartje is nog helemaal een onontgonnen gebied. Verder heb ik de euvele moed om zelf een geboorteslinger te gaan maken...hoewel ik helemaal niet kan naaien en ernstige angst heb om mijn naaimachine te lijf te gaan. Manlief kan er beter mee overweg dan dat ik dat kan....
Maar eerst nog een dekentje afhaken waar ik al voor de kerst aan begonnen ben. Ik heb met mezelf afgesproken elke dag een tour rondom te haken, was mijn wol halverwege de vakantie op! En nergens in Engeland, zelfmaakknutselland bij uitstek, was gewone katoen te krijgen. Alleen wol! Daar heeft een zomerbaby dan weer niet zoveel aan. Dus nu heb ik wat in te halen! Ik ga gauw weer beginnen!

Vakantie!!!

En dan is er ineens voor ons al vakantie! Twee hele weken lang, lekker weg, naar onze westerburen. Hoewel...het is daar nog kouder dan hier en de voorspellingen zijn niet al te best...dus dikke truien en laarzen en genoeg boeken mee!
Dus de komende tijd een beetje stil hier...net als de afgelopen weken. Er is hier hard gewerkt. In huis, de babykamer is af en ingericht, alles is gewassen en gestreken. Alle tomaten en courgettes staan in de tuin, afgelopen weekend eindelijk droog genoeg om te maaien, want je kon er zowat met een zeis doorheen! Nu is het veel te nat, dus als we over twee weken terugkomen, zal het wel kniehoog staan!

Wat zwangerschap betreft is er niet veel veranderd. Ik zit nog steeds aan de morfine tegen de pijn en dat gaat wel aardig goed, behalve dat ik er erg slecht van slaap. Maar ik ben al lang blij dat ik niet opgenomen hoef te worden!
De baby maakt het nog steeds goed. Ze verwachten een klein babietje, maar zoonlief was ook niet al te groot, dus ik maak me niet druk. We zullen wel zien. Groot of klein, het maakt niet uit, als het nog maar een paar weekjes blijft zitten om te groeien!

Met manlief en mij gaat het goed. Het is fijn om veel te doen samen, dat geeft weer een echt teamgevoel. Manlief voelt zich goed en dat is echt te merken. Fijn dat ik het niet meer allemaal alleen hoef te doen. In de therapie staan we nu vooral stil bij het herstellen van het vertrouwen. Hoe worden we weer kwetsbaar, hoe tonen we ons binnenste en durven we dat nog wel en wat staat er in de weg. Een heftig proces, want het komt heel dichtbij. Het gaat over wat er nú speelt en niet over wat ís geweest. En op de één of andere manier lijkt dat veel dichterbij te komen. Boos zijn, verdrietig zijn, is voor mij bijna makkelijker te tonen dan mijn behoeften, wat ik wil, wat ik nodig heb, hoe ik geliefd wil zijn. Hoe we weer 'samen' worden. Best wel eng! Maar wel helpend en zo komen we steeds een stukje dichterbij elkaar.

Tot over een paar weken!

Update again

Ben ik weer. Het bloggen schiet er een beetje bij in, de laatste tijd. Ik heb mijn handen vol aan zoonlief, studie, werk en het huishouden...en o ja...ik heb ook nog een echtgenoot...:)
Zoonlief zit niet zo lekker in zijn vel op dit moment. Ik denk dat hij zich aardig verveelt. Hij is chagrijnig, nukkig, wil alleen maar bij ons zijn, maar dan wel alles bepalen...hij kan slecht met de jongens hier in de buurt en ze maken de hele tijd ruzie. Wel is er een meisje met wie hij veel speelt en dat gaat goed, gelukkig! Het raakt me wel, dat zo'n klein jochie het al zo lastig kan hebben. Van jongsaf aan laat hij zich moeilijk troosten en uit zich vooral door overal controle op te willen hebben. Behalve afgelopen donderdag. Zijn geliefde T.homas de trein kwam in het Spoorwegmuseum en we konden hem dit toch echt niet onthouden. Genoten dat hij heeft! We leefden zelf ook weer op, zo'n klein jochie, zo dolgelukkig! Daarna was hij drie dagenlang ontroostbaar en barste bij het minste of geringste in tranen uit, dat hij T.homas zo vreselijk miste....tja, wat moet je dan...
Hij associeert Hemelvaart nu ook met T.homas....Jezus ging naar de hemel en toen kwam T.homas, daar werden we weer blij van....goed....dat komt vast wel weer een keer op zijn pootjes terecht...:)

Nog 6 weken werken en dan heb ik al verlof! En van die 6 weken gaan we ook nog eens 2 weken met vakantie! Maar ik moet nog zoveel doen, dat ik het eigenlijk maar onhandig vind, dat verlof en die vakantie. Typisch gevalletje van loslaten...daar kan ik nog wel een leerpuntje van maken...
Manlief is druk geweest met een hele grote inbouwkast die in kleine stukjes werd geleverd. Een heel bouwpakket, maar binnen een week had hij de kast in elkaar! Toch knap in zijn vrije uurtjes, zonder goede tekening, een ingewikkelde hoek erin en alles compleet van hout, dus passen en meten! Nu kunnen we aan de babykamer beginnen...nadat we de zolder hebben opgeruimd. Doordat we nog geen kast op onze slaapkamer hadden, waar nu dus die fancy inbouwkast zit, lag er veel op de tweede verdieping, verspreidt over verschillende kasten, waardoor andere dingen weer niet in die kasten paste. Snap je! Nu komt het aan op goed organisen. Niet mijn sterkste kant. Ook zo'n leerpuntje.
We hebben iets te veel hooi op onze vork, waardoor we niet echt aan elkaar toekomen. We zijn vooral op praktisch niveau bezig. Morgen weer therapie, na een maand, dus dan zullen we wel weer wat dieper afsteken.

Wat betreft de zwangerschap zit ik nog steeds aan de morfine. Donderdag moet ik weer naar de gynaecoloog voor een uitgebreide echo, om te kijken of beeb er geen last van heeft. Volgens mij niet, want het is nog steeds een circus in mijn buik! Ik word wel steeds benieuwder. Weer zo'n kleintje erbij, hoe zal dat zijn? Afgelopen zaterdag hebben we een bakfiets via MP opgehaald, heerlijk ding en zoonlief vindt hem fantastisch, wil alleen nog maar in DE bakfiets. En dan ligt er straks nog zo'n klein hummeltje bij. Zoonlief heeft er ook helemaal zin in. Vorige week zei hij: ik denk dat ik helemaal verliefd ben op de baby, vindt de baby dat goed? Cute!

Donderdag hebben we ook weer een bijeenkomst van de contactgroep van Kostbaar Vaatwerk. Het wordt de tweede keer en we gaan het hebben over boosheid...spannend onderwerp! Vind ik tenminste, ik ben niet zo goed in boos zijn. Ik kan wel heel boos zijn, maar om het te uiten...hoewel, ik ben ook wel een opgewonden standje..veel mensen zullen mij wel regelmatig ervaren als 'boos'. Ik ga me er eens in verdiepen en voorbereiden!

Vrijmarkt enzo

Zoonlief was er de hele week al opgewonden van. Hij had net zijn spaarpot weer ontdekt en ik had bedacht dat hij daar vandaag wel wat van mocht uitgeven op de vrijmarkt in ons dorp. Hij kon zijn geluk niet op! Met zijn portemonneetje in zijn rugzak ging hij opgetogen op pad. Hij had gisteren zelfs vijftig cent uitgespaard, door het muntje van het karretje niet te gebruiken voor zo'n fout bewegend speelgoedapparaat, wat van mij eens in de zoveel tijd mag, maar in zijn zak te steken! Dat vond ik toch best knap voor een driejarige. Hij kwam zelf op het idee. Krijg ik dit centje nog terug, vroeg hij. Ik zei: nee, als je het in de boot stopt, gaat hij bewegen en als de boot stopt, dan is het centje weg. O, zei hij. Dan bewaar ik het wel voor de markt...knieperd! Maar toch leuk.
Hij is nu de trotse bezitter van een hijskraan, felbegeerd, een betonmolen, een caravan en een Engelse bus. En nog wat puzzels en spelletjes. Voor nog geen twee euro in totaal, dus hij hield weer over! Helemaal blij was hij.

Vanmiddag gingen we op pad voor een fietsje voor hem. Hij is bijna vier, maar heeft nog steeds geen fiets. Tot nu toe was hij zielsgelukkig met zijn loopfiets en krijste hij moord en brand bij enige dwang om hem op een fiets te krijgen. Maar goed, nu wilde hij zelf zo zachtjesaan toch ook wel een echte stoere jongensfiets. Via de bekende markt op het web, vonden we een leuk tweewielertje voor een zacht prijsje. Nu zoonlief nog zover krijgen. Toen hij doorhad dat het over een fiets ging, was het helemaal mis. Hij was met geen beweging uit de auto te krijgen en jammerde alles bij elkaar. Echt heel zielig, hij vindt nieuwe dingen zo eng, dat hij het eigenlijk nooit leuk vindt, hoeveel voorbereiding ook. Maar goed, wij de fiets goedgekeurd en in de achterbak gehesen. Zoonlief gerustgesteld dat hij nooit hoefde te fietsen, hij had dikke teksten over dat hij dan eerst zijn stuurdiploma wel zou halen...hij bedoelt dan rijbewijs... Goed jongen, best jongen, we zien wel kind.
Thuisgekomen tilde manlief de fiets uit de auto. Zoonlief slaakte een diepe zucht en zei: maar nu wil ik wel fietsen! Wat een mooie fiets!! De fiets had wel zijwieltjes, maar die moesten er nog opgemonteerd. Manlief beweerde dat hij het ook zonder zou moeten kunnen, gezien zijn ervaring met de loopfiets. Ik geloofde het niet zo, maar na een paar rondjes achter zoonlief aangerend te hebben, ja manlief dan, niet ik, fietste meneer gewoon los keihard door de straat! Ongelofelijk! Hoe trots kun je zijn als ouders...

Met mij gaat het wel even wat minder goed. Ik heb toch weer last van nierstuwing en inmiddels zit ik aan de morfine. Gouden goedje, maar niet heel handig. Ik voel me een stuk beter, tot het is uitgewerkt, dan voel ik me alsof ik door een vrachtwagen ben overreden... Nog twaalf weken, dan is beeb er en is het leed geleden!

Fijn weekend iedereen en voor de mensen met vakantie, fijne vakantie!

Symphony of Life

Gisteren waren we voor de tweede keer bij Symphony of Life, een concert georganiseerd door de EO, als eerbetoon aan onze Schepper.
Het was weer fantastisch! Ik kan zo genieten van muziek, het brengt me echt dichter bij God. Het bepaalt me ook altijd weer bij hoe groot Jezus offer voor ons was en hoe bijzonder het is wat Hij gedaan heeft voor ons. Zijn leven gegeven, wie doet dat nou? Hij verwacht niets terug, het was alleen omdat Hij zoveel van ons houdt!

Ik werd erg geraakt door het lied van Jaci Velasquez, Lay it down. Luister maar!

Crea bea

Deze waxinelichthouders heeft Purperpolletje voor mij in elkaar gefabriekt. Zoonlief en ik hebben ze rond wat lege potjes gefröbeld en voila, een heel gezellig geheel voor een leuke lenteavond! Zoonlief wil steeds de kaarsjes aandoen en ze dan weer uitblazen. De pyromaan. Hij noemt Purperpol nu de mevrouw-die-naar-het-zwembad-ging-en-ons-toen-cadeautjes-kwam-brengen. Dus steeds als hij het over de cadeautjes heeft, komt het hele riedeltje weer voorbij...zo grappig!

Tuin weer

En dit weekend was het dan echt lente. De zon liet zich bij ons niet zo vaak zien, maar dat heeft ons niet verhinderd om flink bezig te zijn in de tuin! Heerlijk!
Eigenlijk zou ik naar de contactdag van Kostbaar Vaatwerk gaan, maar door mijn moeheid en nierproblemen heb ik besloten dit niet te doen. Een wijs besluit, want ik heb weer wat energie opgedaan door fijn met mijn handen bezig te zijn.
De groentetuin is door manlief veranderd in een bak met grond...waardoor we er veel makkelijker bij kunnen. Echt fantastisch, zo'n handige man! Vanmorgen heb ik samen met zoonlief alle aardbeien terug geplant. Tjonge, wat hebben die zich voortgeplant, ik verheug me op het aardbeienseizoen! Voor ik het wist had ik de hele bak volgezaaid met rucola, snijbiet, broccoli, eikenbladsla en boontjes. Oeps...vergeten dat er boven nog 2 vensterbakken met potten staan te wachten met zaaigoed...daar moeten we dan maar weer een ander plaatsje voor zoeken. Gelukkig hebben we de vierkante meter bakken nog.
Via MP hebben we gratis tuinaarde opgehaald en de tuin weer wat aangevuld en opgehoogd. Nieuw graszaad erin, mest erbij, laat maar komen die lente! Wij zijn er klaar voor!