50!!!!

Nee...ik ben nog lang geen vijftig...dat duurt nog even. Maar ik zag wel dat ik al mijn vijftigste blogbericht heb geplaatst en dat in een half jaar tijd! Dat is toch even het gedenken waard! :)

De tijd vliegt voorbij! Ook sinds vorige week. Schreef ik dat het afgelopen weekend vrouwenconferentie was en ik daar ook bij was, is het nu al weer dinsdag!
De conferentie was heel erg goed. Met 600 vrouwen naar lezingen geluisterd, gebeden, elkaar bemoedigd, gezongen, theater gezien, lol gehad, kortom, fantastisch. Gert Hutten en Jeannette Westerkamp gaven lezingen over het thema: Geef mij inzicht. Vorig jaar was het thema: Wordt vernieuwd en dit was een soort vervolg hierop.

Tja, hoe breng ik zo'n conferentie over? Niet. Dat gaat me niet lukken! Ik vond het wel heel confronterend om weer te leren dat God dóór mij werkt en niet vóór mij. Dat ik heel vaak wel inzicht heb, maar het niet benut en wel blijf wachten op Gods antwoord. Terwijl ik diep vanbinnen dan wel een soort vaag vermoeden heb welke kant ik op moet. Maar dat is vaak niet het antwoord wat ik wil...als ik eerlijk ben... Meestal verlang ik toch dat God antwoord geeft op mijn manier! En als hij dat dan doet, door mij in te fluisteren, sta ik erover heen te tetteren..
Van Jeannette leerde ik: de Heer is hier. Overal waar je komt, overal waar je bent, of je je nu angstig voelt, of happy, zeg maar : de Heer is hier. Hij is namelijk altijd bij ons! En er concreet mee bezig zijn, intensiveert ook het leven met Hem. De Heer is hier.

Dat heb ik ook wel nodig. Vorige week leefde ik denk ik nog op de adrenaline van de reis en de aanstaande conferentie. Nu lijkt het kaarsje een beetje uitgegaan. Ik ben moe, kribbig en zit mezelf in de weg. En manlief moet het nog vaker ontberen, ik heb het gevoel dat hij momenteel niets goed kan doen.
Hoe hard ik ook probeer te denken: kijk eens wat hij allemaal doet en hoe gezellig hij bijv. met zoonlief speelt, het helpt geen zier.
Vanmorgen was ik bij mijn coach en die weet mij altijd goed te raken. Ze had het over onvervuld verlangen. Heb ik het al eerder over gehad. Dat dat ziek maakt enzo. Staat ook in de Bijbel. Jaja. Dat weet ik wel. Ik verlang er zó naar dat manlief eens onbaatzuchtig naar mij luistert. Niet steeds over zichzelf begint, ook als het over mijn moeiten gaat. En dat gebeurt wel steeds. Ik blijf maar het gevoel houden dat ik voor hem moet zorgen, dat is niet alleen een gevoel, het is ook praktijk.
Hij wil graag dat ik altijd vrolijk ben, zijn stemmingen opvang, stabiel ben, structuur aanbreng en wat dies meer zij! En dat ben ik niet! Ik ben een vrouw!! Zijn vrouw!! En hij mag wel eens volwassen worden! En hoe hard hij ook echt zijn best doet...dit lijkt maar geen bodem te krijgen.

En het is nu mijn struggle om die verwachting los te laten en ruimte voor mezelf te nemen in plaats van te blijven hopen en zorgen...daar kan ik wel wat steun bij gebruiken!

Oud wit en 24 homes

http://24homes.blogspot.nl/2012/10/cadeautjes-van-oud-wit-nieuwe-webshop.html

Klik naar deze link als je ook van 24homes en brocante enzo houdt!! Ik wel!! Al eerder plaatste ik een berichtje over 24homes, enthousiaste meiden met hun hart en hun stijl op de goede plaats! Sinds kort hebben ze ook een te leuke webwinkel en bovendien geeft Claire ook nog eens woontips op Groot Nieuws Radio, elke dinsdagmorgen. Luisteren dus, zo kom je aan leuke woonweetjes!

Het gewone leven

En dan is het al weer donderdag! Onze reis lijkt al weer lang geleden en het gewone leven neemt ons weer in beslag. En dat is ook wel weer fijn. Het is goed om weer terug te zijn.

In de vakantie denk ik vaak na over wat er speelt in mijn leven en wat ik verder wil. Dit keer heb ik me als doel gesteld om me de komende tijd meer op ons gezin te richten. Wat ik het afgelopen jaar heb geleerd is dat ik te veel met andere mensen bezig ben geweest, waardoor ik mezelf en mijn gezin wel eens uit het oog verloor. Dat merkte ik vooral doordat ik langzaam maar zeker steeds meer energie verloor en uitgeput raakte. Nu ik steeds vaker, ook door de therapie, stilsta bij wat ik wil, kan en nodig heb, zie ik steeds scherper wat bij mij belangrijk is. Mijn geloof en mijn gezin. Mijn geloof heeft het laatste jaar op een behoorlijk laag pitje gestaan. Ik was zo uitgeput dat er heel veel langs me heen ging. Ik werd niet meer geraakt door de preek, door wat ik las. Vaak wel door muziek of Groot Nieuws Radio. Maar verder voelde ik me heel vlak. Nu merk ik dat er weer wat ruimte komt. Wat meer energie. En dat wil ik wel goed gebruiken!

Naast dit doel heb ik besloten om mezelf beter te verzorgen. Voor mensen die mij 'live' kennen, zal dat een beetje gek doel zijn. Maar ik ben nogal een knieperd, niet voor niets opgegroeid in het Zeeuwse. Echt leuke dingen voor mezelf schieten er vaak bij in. Niet alleen omdat het geld kost, maar vooral omdat ik het mezelf niet waard vind. En dan kan ik wel met jaloezie kijken naar vrouwen die dat wel doen. Dus, nieuw doel, ik ga dat ook doen. Met nog steeds als doel om zo duurzaam mogelijk te leven!

Morgen ga ik naar een vrouwenconferentie. Een beetje onverwacht, want ik had me te laat ingeschreven. Maar op de valreep was er nog plaats. Het thema is: geef mij inzicht.
Nou, daar kan ik wel wat van gebruiken! :) ik heb er zin in. Jullie horen het nog!

Back in town!

Hallo, daar ben ik weer! Drie weken op reis geweest met manlief en zoon. Heerlijk! Terwijl hier de herfst intrad, vierden wij de lente in een land ver onder de evenaar! Gek om nu weer terug te zijn en te zien dat de bomen hun blad verliezen en alle planten verkleuren. Op de één of andere manier had ik dat niet zo ingecalculeerd. Maar goed, de vakantie is voorbij!
Het waren mooie weken, met z'n drietjes! Ook pittig, want het was wel anders dan andere jaren. Er lag nu veel meer tussen ons in en waar we meestal in een vakantie dichterbij elkaar kwamen, was dat nu niet vanzelfsprekend. We waren wel een echt team, manlief reed vooral veel in de auto en ik zorgde voor zoonlief en de route. Hoe burgerlijk, maar effectief! :) Ik vond het wel super om te merken dat manlief meer initiatief nam en aan het regelen sloeg. Daar had ik me wel een een beetje zorgen over gemaakt, maar hij was eigenlijk behoorlijk ontspannen, gezien de afgelopen tijd. En dat is een zegen! Toch merk ik dat hij diepere gesprekken lastig vindt en ook wat uit de weg gaat. Ik mis dan wel het echte contact. Overdag hadden we leuke programma's en reisden veel, maar de avonden worden wel lang als je weinig te bespreken hebt, zoonlief op bed ligt en manlief liever geen 'zware' gesprekken aangaat. Maar goed, we hebben genoeg zware kost te verwerken gehad de afgelopen tijd, dus ontspanning is ook op zijn plaats!

Nu weer terug naar de realiteit! Manlief gaat vanaf deze week weer elke dag werken en ik start een studie van in totaal twee jaar. Dat wordt wel wennen! Eén middag en avond in de twee weken naar school, werken, huwelijkstherapie, moeder zijn...daar zal het de komende tijd vooral over gaan, denk ik!

Ik zag dat ik er een nieuwe volger bij heb, welkom! Ik blijf het bijzonder vinden om zo via blogs mee te kunnen kijken in de levens van anderen! En zo vind ik het ook bijzonder dat mensen dat bij mij doen!

Vakantie

Maandag begint onze lang verwachte vakantie naar het verre zuiden! Drie weken zullen we wegblijven en is het ook stil op dit blog. Wij gaan genieten!
Helaas ben ik nog steeds ziek. Ik heb nog steeds veel last van de ontsteking in mijn darmen en heb ik ook nog een holte ontsteking en bronchitis opgelopen. Gewapend met een tas vol medicijnen hoop ik de bacillen te lijf te gaan! Het is daar warmer dan hier, dus ik ga nog even een boost vitamientjes opdoen om de koude winter met al zijn virussen aan te kunnen. Ik voel me echt niet lekker en baal daar enorm van. Het is wel weer een les in loslaten. Wat moet echt nog worden gedaan voor ik ga en wat kan eigenlijk wel blijven liggen? Dat is meer dan ik denk. De wereld vergaat niet als het niet spic en span is.

Deze week heb ik een indrukwekkende roman gelezen van Elisbeth Prentiss. Zij leefde in de 19e eeuw, was christen en schrijver. De sfeer in het boek doet een beetje denken aan de Jane Austen boeken, maar met veel meer diepgang. Het boek 'Verlangen' gaat over een jonge vrouw die ernaar verlangt om te leven uit Christus en daar steeds weer zichzelf in teleurstelt. Uiteindelijk vindt ze rust in God alleen en wordt dat haar leven en sterven. Een heel praktisch geloofsboek, wat goed leest en ook tot denken aanzet!

Elisabeth Prentiss was ook de schrijfster van de hymne: More Love to Thee, o Lord.

More love to thee, O Christ, more love to thee! 

Hear thou the prayer I make on bended knee. 

This is my earnest plea: 

More love, O Christ, to thee; 
 more love to thee, more love to thee! 

Once earthly joy I craved, sought peace and rest; 

now thee alone I seek, give what is best. 

This all my prayer shall be: 

More love, O Christ, to thee; 
 more love to thee, more love to thee!    

Let sorrow do its work, come grief and pain;

sweet are thy messengers, sweet their refrain, 

when they can sing with me: 

More love, O Christ, to thee; 
 more love to thee, more love to thee! 

Then shall my latest breath whisper thy praise; 

This be the parting cry my heart shall raise; 

This still its prayer shall be

More love, O Christ, to thee; 
 more love to thee, more love to thee! 

Dat wens ik jullie toe! Tot over drie weken!

Terugblik

Zaterdag was een spannende dag! 's Morgens vertrokken we al vroeg om zoonlief bij oppas te brengen en daarna richting Kostbaar Vaatwerk, de dag over herstel van vertrouwen in je relatie. Samen met vijftien andere stellen hebben we de hele dag stilgestaan bij wat het doet met je relatie als je partner s.eksverslaafd is (geweest) en hoe je kunt werken aan herstel van je relatie.
Er waren twee dappere stellen die meer vertelden over hun verdriet, worstelingen en pijn, maar ook over het opnieuw elkaar leren vertrouwen, open zijn, eerlijk zijn, kwestbaar zijn. Ongelofelijk veel respect heb ik voor deze mensen, dat ze dat durfden delen!
Ik vond het ook moeilijk. Om herinnerd te worden aan de verslaving en het vreemdgaan van manlief. Dat ik zo gekwetst ben, zo in de steek gelaten, zo bedrogen! Ik denk vaak dat dat nog wel meevalt, maar ik werd er wel weer mee geconfronteerd, door het verdriet te zien bij andere vrouwen en overigens ook bij de mannen, dan lijkt het alsof het pas echt tot me doordringt. Mijn man heeft niet voor mij gekozen, maar voor een andere vrouw. Voor veel andere vrouwen. En niet voor mij.
Er is ook hoop. Want door andere mannen te zien die, al worstelend, zoeken naar bevrijding, vastberaden zijn om nu wél voor hun vrouw te gaan en echt alleen voor hun vrouw, dat vond ik wel heel mooi. Ik kon daardoor ook manlief beter geloven, hij zegt dat heel vaak. Dat hij dit nooit meer wil, maar alleen mij wil, maar het landt niet altijd.

Vorige week in de therapie hadden we het al over alle verdriet die er bij mij zit, dat ik me zo vaak eenzaam en in de steek gelaten voel en niet gezien door hem. In de therapie gebeurde er iets heel moois, hij zág me echt! Door te luisteren, door niet op te lossen, door er voor mij te zien, in plaats van met zichzelf bezit te zijn.

Door de therapie en zaterdag voelde ik veel ruimte voor ons allebei. In plaats van dat we bezig waren met elkaar te overtuigen hoe erg het voor ons allebei was, konden we echt luisteren. Gisteren hadden we weer een therapiesessie, waarover het, 10x raden, weer hierover ging! Emotioneel is het wel, zoveel sessies achter elkaar. Maar het helpt ook echt!

O ja en over de spanning die ik van te voren voelde bij zaterdag, zou ik niet te veel oordelen en hoe zou ik het vinden, dat viel alles mee. Ik zag hele mooie mensen, zowel de vrouwen als de mannen. Je moet maar durven, zo kwetsbaar! Ik kreeg nog twee keer een compliment van vrouwen dat ze me een mooi en leuk mens vonden. Dat maakt me wel verlegen! Ik durf het bijna niet te geloven en wil het dan meteen weer bagatelliseren. Ze kennen me net, denk ik dan, of, mijn haar zat toevallig goed.
Ik heb me voorgenomen om tegen mezelf te zeggen: stop, hou op! Zoonlief leert dat op de kinderopvang om voor zichzelf op te komen. Ik wil wat meer voor mezelf leren opkomen. Kan dat? Dus zeg ik: stop, hou op! Niet bagatelliseren! Geniet van de complimenten!!
Dat ga ik nu dan maar doen.... :)

Herstel van vertrouwen

Zaterdag a.s. hopen we als echtpaar een dag bij te wonen over herstel van vertrouwen in je relatie. Een dag die georganiseerd wordt door Kostbaar Vaatwerk . Als ik deze site niet had gekend en niet deelgenomen had aan het besloten forum wat er is, dan was ik echt nog niet zo ver als ik nu ben!
Wat ben ik dankbaar dat er vrouwen zijn die hun tijd, hun liefde en hun geloof inzetten voor deze site. Er is zoveel onbekendheid, zoveel schaamte, zoveel vragen!

Toen ik een goed jaar geleden van manlief hoorde dat hij vreemd was gegaan en een s.eksverslaving had, ging er een wereld voor me open. Helaas. Liever had ik die wereld niet gekend. Wat is er veel ellende, veel moeite, eenzaamheid, veel pijn, verdriet. Aan beide kanten in relaties. Soms hebben partners geen inzicht in hun problematiek en dat maakt het alleen maar moeilijker. Er zijn vrouwen die worstelen, boos zijn, gekweld, zoekend naar het plan van God. We hebben allemaal één ding gemeen: we zijn vechters. Vechters voor gerechtigheid, eerlijkheid en waarheid. Ik vind het een voorrecht dat ik, door mijn eigen pijn heen, deze vrouwen mag leren kennen.

Ik ben benieuwd naar zaterdag. Dan zal ik forumleden ontmoeten. Spannend is het wel. Het is een dag voor echtparen, dus de mannen zijn er ook bij. Ik hoop dat ik niet te direct zal zijn en ook niet te veroordelend. Daar heb ik nogal eens de neiging toe. Vanuit mijn eigen pijn kan ik dan soms hard zijn. Er zit zoveel wantrouwen in mij! Fijn dat het gaat over herstel van vertrouwen, de tegenhanger ervan!

Vertrouwen herstellen is een hele klus. Gisteravond ging ik voor het eerst weer sporten met een vriendin (voor de trouwe lezer, hardlopen is echt afgeschaft, we proberen nu aquasamba...ja iets met water, dansen en muziek..erg hilarisch voor ons niet echt ritmisch aangelegde dames...). Deze vriendin heeft een jaar geleden aangegeven er eigenlijk niet voor mij te kunnen zijn in mijn pijn en verdriet. Ze vond de problematiek te heftig. Ik heb me erg in de steek gelaten gevoeld en erg eenzaam door die opmerking. Later wilde ze daar wel op terugkomen, maar voor mij was dat toen even een stap te ver. Dus hebben we het besloten om het op een wat mannelijke manier op te lossen, gewoon dingen doen en niet ellenlange analyses en verklaringen zoeken naar wat er mis is gegaan tussen ons. En dat werkt! Langzaam aan merk ik dat ze 'gewend' is geraakt aan wat er met ons aan de hand is. Ik denk dat het gewoon te heftig was voor haar. Dat mag. Ook al doet dat mij pijn, het is hele heftige problematiek. Door gisteravond met haar door te praten over hoe het nu met ons gaat, merkte ik ook dat er in de afgelopen zomer veel tot rust is gekomen in onze relatie.

Ik ben niet meer zo vreselijk boos, ik ben niet meer alleen maar wantrouwend. Ik ben niet meer alleen maar verdrietig. Langzaam aan begint er meer ruimte voor manlief te komen. Begrijpen zal ik het niet, maar ik kan wel meer snappen hoe een s.eksverslaving in elkaar zit. Ik worstel nog steeds met het idee dat manlief zijn verslaving en het houden van mij zo goed kan scheiden. En dat ik dat niet kan. Dat zijn gedrag ook onmiddelijk gevolgen voor mij heeft. Of wat over mij zegt, of hoe het voor mij is. Dat is ook best moeilijk om uit te leggen. Manlief deelt soms zijn moeiten met mij, maar zit er niet op te wachten dat ik dan met hem deel wat het met hem doet. Dan voelt hij zich onmiddelijk veroordeeld. Ik op mijn beurt heb dan het gevoel dat ik er niet toe doe. Cirkel compleet. Op de één of andere manier komen we daar niet uit. Dat is nog voer voor de therapie!